واکاوی پارامترهای شفابخشی در محیط های درمانی(مراکز توانبخشی) در جهت بهبود سلامت بیماران

محیط های شفابخش در اصطلاح، به محیط هایی (کالبدی و غیر کالبدی) گفته می شود که در فرآیند بهبودی و درمان افراد کمک می کنند. به عبارت دیگر، شفابخشی و بهبودی بار معنایی روحی و روانی دارند، برخلاف اصطلاح "درمان" که اغلب بالینی تر است. از آنجایی که ادراک انسان ارتباط نزدیکی با وضعیت ذهنی او دارد، بین محیط فیزیکی و فرآیند بهبودی رابطه ای وجود دارد. این امر منجر به افزایش علاقه به طراحی فضاهایی شده است که شفابخشی را ترویج می کنند. انسان ها همواره در پی ایجاد رابطه ای هماهنگ بین فضاهای داخلی و دنیای طبیعی بیرون بوده اند، که ناشی از گرایشی ذاتی و غریزی به طبیعت است. تاثیر عمیق طبیعت بر ذهن و بدن، اهمیت این ارتباط را بیش از پیش مورد تاکید قرار داده است. پژوهش حاضر به واکاوی پارامترهای شفابخشی در محیط های درمانی، به ویژه مراکز توانبخشی، و بررسی تاثیر آن ها بر بهبود سلامت بیماران می پردازد. روش پژوهش این مقاله، شیوه تحلیلی_توصیفی با ماهیت کیفی و راهبرد نمونه موردی است. نتایج نشان می دهد با توجه به پارامترهای بررسی شده در تحقیقات، طبیعت (فضای سبز)، جذابیت های بصری نورپردازی مناسب، چیدمان مبلمان (ایجاد محیط های تعاملی)، انعطاف پذیری و تنوع فضایی و ... میتواند در جهت بهبود سلامت روحی -روانی بیماران تاثیر بگذارند.

کلیدواژه ها:

پارامترهای شفابخشی ، محیط های درمانی ، مراکز توانبخشی ، بهبود سلامت بیماران.