نقش فرآیندهای شناختی در پایداری توجه و یادگیری موثر دانش آموزان در کلاس درس

یادگیری موثر در محیط پیچیده کلاس درس، فرآیندی است که به شدت به کارایی و سلامت زیربناهای شناختی دانش آموزان وابسته است. این مقاله مروری به تحلیل و سنتز جامع ادبیات پژوهشی در خصوص نقش محوری «فرآیندهای شناختی»، به ویژه کارکردهای اجرایی مانند حافظه فعال و کنترل بازدارنده، در «پایداری توجه» (تمرکز) و دستیابی به «یادگیری موثر» می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که یادگیری، یک زنجیره پردازشی است که با تخصیص موفق منابع توجهی آغاز می شود. یافته های حاصل از مرور نظام مند منابع نشان می دهد که پایداری توجه، به عنوان دروازه ورود اطلاعات به سیستم شناختی، به طور مستقیم به ظرفیت و کارایی حافظه فعال برای نگهداری اهداف و بازداری از عوامل حواس پرتی بستگی دارد. عواملی مانند اضطراب و اضافه بار شناختی ناشی از روش های تدریس نامناسب، به طور مستقیم این فرآیندهای شناختی بنیادین را مختل کرده و به افت توجه و یادگیری سطحی منجر می شوند. در مقابل، راهبردهای آموزشی و مداخلات شناختی که به طور فعال این فرآیندها را درگیر و تقویت می کنند، می توانند به بهبود قابل توجهی در تمرکز و عمق یادگیری دانش آموزان یاری رسانند. این مقاله نتیجه گیری می کند که یک رویکرد آموزشی کارآمد، باید مبتنی بر درک عمیقی از معماری شناختی انسان باشد و به جای تمرکز صرف بر محتوا، به طراحی محیط ها و تجربیات یادگیری بپردازد که فرآیندهای شناختی زیربنایی توجه و یادگیری را به طور فعال حمایت و پرورش می دهند.

کلیدواژه ها:

فرآیندهای شناختی ، پایداری توجه ، یادگیری موثر ، حافظه فعال ، کارکردهای اجرایی