تحلیل تاثیر یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان

رویکرد فعال تدریس در آموزش ابتدایی، با تاکید بر روش یادگیری مشارکتی، به عنوان یکی از موثرترین شیوه های تقویت یادگیری عمیق و توسعه مهارت های اجتماعی کودکان شناخته می شود. در این روش، دانش آموزان از طریق تعامل، همکاری و تقسیم مسئولیت، در فرآیند ساخت دانش سهیم می شوند و فرصت می یابند علاوه بر تسلط بر محتوای درسی، مهارت هایی چون ارتباط موثر، همدلی، حل مسئله و مسئولیت پذیری را تمرین کنند. با این حال، اجرای کامل و پایدار این رویکرد در مدارس ابتدایی ایران با چالش هایی همچون کمبود آموزش عملی معلمان، تراکم بالای کلاس ها، محدودیت فضای فیزیکی و منابع، فشار برنامه های درسی، فرهنگ آزمون محور، و نبود نظام ارزشیابی ترکیبی مواجه است. این پژوهش با هدف تحلیل چالش ها، ارائه راهکارهای اجرایی و بررسی آثار یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که توانمندسازی حرفه ای معلمان، بازطراحی فضای کلاس، بومی سازی الگوهای آموزشی، جلب حمایت مدیران و والدین، و بهره گیری از فناوری آموزشی، از مهم ترین عوامل موفقیت در اجرای این روش هستند. در نهایت، یادگیری مشارکتی، در صورت حمایت نظام مند و طراحی اصولی، قادر است پلی میان اهداف علمی و تربیتی ایجاد کرده و زمینه ساز تربیت نسلی فعال، خلاق و اجتماعی شود.

کلیدواژه ها:

مقطع ابتدایی ، رویکرد فعال ، تدریس ، یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، مهارتهای اجتماعی