تاثیر مدل های کار ترکیبی (Hybrid Work) بر بهره وری و تعهد سازمانی کارکنان

در دهه اخیر و با تسریع روند دیجیتالی شدن و تجربه گسترده دورکاری در زمان پاندمی کرونا، مدل های کار ترکیبی (Hybrid Work) به عنوان شکل غالبی از تنظیمات کاری در سازمان ها مطرح شده اند. این پژوهش به بررسی تاثیر مدل های کار ترکیبی بر دو متغیر کلیدی منابع انسانی بهره وری و تعهد سازمانی کارکنان می پردازد. در بخش مبانی نظری، مفاهیم کلیدی شامل تعریف کار ترکیبی، مکانیسم های اثرگذاری بر بهره وری و چارچوب سه وجهی تعهد سازمانی (عاطفی، مستمر، هنجاری) مورد بررسی قرار گرفته است. مرور پیشینه نشان دهنده نتایج متعارض؛ از افزایش بهره وری در برخی مطالعات تجربی تا نگرانی های مرتبط با کاهش فرصت های ترفیع و ضعف همبستگی اجتماعی در سایر پژوهش ها است .روش شناسی مقاله تلفیقی و مبتنی بر تحلیل ادبیات علمی و نمونه ای از پژوهش های تجربی و پیمایشی است. یافته ها نشان می دهد مدل های کار ترکیبی می توانند با فراهم آوردن انعطاف پذیری، کاهش زمان رفت و آمد و افزایش رضایت شغلی بهبود نسبی در معیارهای عملکردی ایجاد کنند؛ اما اثر مثبت بر تعهد سازمانی وابسته به طراحی سیاست ها، عدالت در فرصت ها و مدیریت تعارض دورکاری-حضور است. در بحث، شرایط موثر (رهبری، فرهنگ سازمانی، زیرساخت های فناوری و سیاست های عدالت) تشریح شده و در نهایت پیشنهادهایی برای مدیران منابع انسانی جهت بهینه سازی مدل های کار ترکیبی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

کار ترکیبی ، بهره وری ، تعهد سازمانی ، انعطاف پذیری کاری ، دورکاری ، منابع انسانی.