اختلالات یادگیری و نقش گفت و گوی درمانی در فضای مدرسه

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش گفت وگوی درمانی در بهبود وضعیت دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری در فضای مدرسه انجام شده است. در این مطالعه تلاش شده تا تاثیر مداخلات گفت وگومحور بر ارتقاء مهارت های شناختی، ارتباطی و روانی دانش آموزان مورد ارزیابی قرار گیرد. روش پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی بوده و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با دانش آموزان، معلمان، مشاوران مدرسه و گفتاردرمانگران گردآوری شده اند. نمونه گیری به صورت هدفمند انجام شده و مشارکت کنندگان از میان مدارس ابتدایی با سابقه فعالیت در حوزه آموزش فراگیر انتخاب شده اند. روند پژوهش شامل سه مرحله اصلی بوده است: مرحله اول شامل شناسایی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری و تحلیل نیازهای آنان؛ مرحله دوم اجرای جلسات گفت وگوی درمانی در قالب فردی و گروهی؛ و مرحله سوم تحلیل بازخوردها و بررسی تغییرات رفتاری و تحصیلی پس از مداخله. برای تحلیل داده ها از مدل تحلیل مضمون (Thematic Analysis) استفاده شده است که امکان استخراج الگوهای معنایی و مفاهیم کلیدی از مصاحبه ها را فراهم می سازد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که گفت وگوی درمانی در فضای مدرسه موجب افزایش اعتماد به نفس، بهبود مهارت های ارتباطی، کاهش اضطراب تحصیلی و ارتقاء مشارکت اجتماعی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری شده است. همچنین، تعامل موثر میان گفتاردرمانگران و کادر آموزشی نقش مهمی در شناسایی زودهنگام مشکلات و طراحی برنامه های حمایتی ایفا کرده است

کلیدواژه ها:

مدرسه ، گفت و گوی درمانی ، اختلالات یادگیری