چشم انداز مکانیزاسیون کشت مستقیم بذر برنج: مروری جامع

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 133

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JAM-15-3_009

تاریخ نمایه سازی: 15 شهریور 1404

چکیده مقاله:

روش سنتی نشاکاری برنج نیاز به نیروی انسانی زیادی دارد و منجر به تغییر به سمت کاشت مستقیم بذر برنج برای کشت برنج شده است. از جمله مزایای کاشت مستقیم بذر می توان به کاهش نیاز به نیروی کار، کاشت به موقع و صرفه جویی در آب اشاره کرد. نوآوری در ماشین آلات کشاورزی کارایی کشت مستقیم بذر برنج را به طور قابل توجهی بهبود بخشیده است و این پیشرفت تمام مراحل از آماده سازی زمین تا برداشت را در برمی گیرد. تکنیک هایی مانند روش های بدون خاک ورزی و تسطیح لیزری، استفاده کارآمد از منابع و حفظ منابع آب را تضمین می کند و در عین حال اختلالات خاک را به حداقل می رساند. امکان قرارگیری دقیق بذر و جوانه زنی یکنواخت با استفاده از بذرکارهای اختصاصی و دستگاه های سنجش دقیق بذر فراهم شده است. استفاده از بذرکارهای پشت تراکتوری و کارنده های دستی گردان راندمان کاشت را بیشتر افزایش می دهند. روش های آبیاری مدرن مانند آبیاری قطره ای، آبیاری تناوبی، و سنجش خودکار رطوبت خاک، بهره وری آب را بهینه می کنند. مدیریت علف های هرز با فناوری های وجین کن های مکانیکی از طریق انرژی خورشیدی و خودران تکامل یافته است. نقشه برداری های مختلف زمین و عملکرد محصول، فناوری نرخ متغیر و وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) امکان کنترل دقیق علف های هرز بر اساس مدیریت مکانی خاص را فراهم می کنند. به طور کلی، ماشین آلات مدرن انقلابی در کشت مستقیم بذر برنج ایجاد کرده اند که منجر به افزایش عملکرد، کارایی بالاتر در استفاده از نهاده ها، کاهش نیاز به نیروی کار، افزایش عملکرد محصول و بهبود پایداری تولید شده است. تداوم نوآوری، چشم انداز وسیعی برای بهینه سازی استقرار گیاه در خاک، به حداقل رساندن تلفات پس از برداشت و افزایش سودآوری و در عین حال حفظ منابع طبیعی دارد. این مقاله مروری به بررسی این پیشرفت ها و پیامدهای آن ها برای آینده کشت مستقیم بذر برنج می پردازد.

نویسندگان

اس. مانوج کومار

دانشکده زراعت، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کوایمباتور، ایالت تامیل نادو، هند

آر. کارتیکین

معاونت مدیریت محصولات زراعی، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کوایمباتور، ایالت تامیل نادو، هند

کا. تیروکوماران

دانشکده زراعت، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کوایمباتور، ایالت تامیل نادو، هند

ای. سنتیل

دانشکده فیزیولوژی گیاهی، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کوایمباتور، ایالت تامیل نادو، هند

پی. دهانان چژیان

دانشکده مهندسی ماشین آلات کشاورزی و قدرت، دانشگاه کشاورزی تامیل نادو، کوایمباتور، ایالت تامیل نادو، هند

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • Acharya, P., Regmi, P. P., Gauchan, D., KC, D. B., ...
  • Farooq, M. K. H. M., Siddique, K. H., Rehman, H., ...
  • Kilemo, D. B. (۲۰۲۲). The review of water use efficiency ...
  • Kumari, C. R., & Sudheer, M. J. (۲۰۱۵). On-farm evaluation ...
  • Liu, H., Hussain, S., Zheng, M., Peng, S., Huang, J., ...
  • Quayum, M. A., & Ali, A. M. (۲۰۱۲). Adoption and ...
  • Rao, A. N., Johnson, D. E., Sivaprasad, B., Ladha, J. ...
  • Rao, T., PB, P. K., & Chandrayudu, E. (۲۰۲۰). Direct ...
  • Ratnayake, R. C., & Balasoriya, B. P. (۲۰۱۳). Re-design, fabrication, ...
  • Sangeetha, S. P., Balakrishnan, A., Sathya Priya, R., & Maheswari, ...
  • Yaligar, R., Balakrishnan, P., Satishkumar, U., Kanannavar, P. S., Halepyati, ...
  • نمایش کامل مراجع