مروری بر پتانسیل و مشکلات استفاده از فناوری هواپیماهای بدون سرنشین در کشاورزی پایدار

هواپیماهای بدون سرنشین (پهباد) به عنوان یک فناوری با پتانسیل بالا در کشاورزی دقیق ظهور کرده اند و از اهداف توسعه پایدار (SDGs) با تقویت شیوه های کشاورزی پایدار، بهبود امنیت غذایی و کاهش اثرات زیست محیطی حمایت می کنند. این مقاله مروری بر تحلیل دقیق کاربردهای چندگانه فناوری هواپیماهای بدون سرنشین در کشاورزی، مانند نظارت بر سلامت محصول، پاشش آفت کش و کود، کنترل علف های هرز و تصمیم گیری مبتنی بر داده ها برای بهینه سازی مزرعه در نظر گرفته شده است. این مقاله بر نقش پهپادها در سمپاشی دقیق، ترویج مداخلات هدفمند و به حداقل رساندن اثرات زیست محیطی در مقایسه با روش های مرسوم تاکید دارد. هواپیماهای بدون سرنشین نقش حیاتی در مدیریت علف های هرز و ارزیابی سلامت محصول دارند. تمرکز این مقاله بر اهمیت داده های جمع آوری شده توسط هواپیماهای بدون سرنشین برای به دست آوردن اطلاعات لازم برای تصمیم گیری در مورد آبیاری، کوددهی و مدیریت کلی مزرعه است. با این حال، استفاده از وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) در کشاورزی با چالش های ناشی از عمر باتری ها، زمان محدود پرواز و مشکلات اتصال، به ویژه در مناطق دورافتاده، مواجه است. چالش های قانونی، چارچوب های نظارتی و محدودیت هایی در مناطق مختلف نیز وجود دارد که بر عملکرد هواپیماهای بدون سرنشین تاثیر می گذارند. با تحقیق و توسعه مستمر، چالش های ارائه شده را می توان حل کرد و از حداکثر پتانسیل پهپادها برای دستیابی به کشاورزی پایدار استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی منابع ، تصمیم گیری مبتنی بر داده ، کشاورزی دقیق ، نظارت بر محصول ، وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد)