تحلیل و بررسی نقش الگو های تربیتی خانواده در شکل گیری شخصیت فرزندان
سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 203
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ESPE01_3903
تاریخ نمایه سازی: 14 شهریور 1404
چکیده مقاله:
خانواده به عنوان نخستین و موثرترین نهاد اجتماعی، نقش بنیادینی در شکل گیری شخصیت فرزندان ایفا می کند. الگوهای تربیتی اعمال شده توسط والدین، به عنوان چارچوبی برای رفتار، باورها و ارزش های کودکان عمل می نماید. این الگوها که عمدتا از سبک های فرزندپروری نشات می گیرند، تاثیر مستقیم و پایداری بر ابعاد مختلف شخصیت، از جمله رشد عاطفی، اجتماعی، شناختی و اخلاقی فرزندان دارند. سبک مقتدرانه، که ترکیبی از محبت و قاطعیت است، به عنوان موثرترین روش تربیتی شناخته می شود. این سبک با برقراری ارتباطی گرم و صمیمی همراه با تعیین حد و مرزهای واضح، منجر به پرورش کودکانی با اعتماد به نفس بالا، مسئولیت پذیر، مستقل و دارای مهارت های اجتماعی قوی می گردد.در مقابل، سبک مستبدانه که بر اطاعت محض و کنترل شدید تاکید دارد، اغلب فرزندانی مضطرب، دارای عزت نفس پایین و فاقد ابتکار عمل پرورش می دهد. این کودکان ممکن است در برقراری روابط سالم با همسالان خود دچار مشکل شوند. سبک سهل گیرانه که در آن پاسخگویی به نیازهای عاطفی فرزند بسیار بالا اما کنترل و انتظار بسیار پایین است، می تواند به شکل گیری شخصیتی خودمحور، کم طاقت و فاقد انضباط شخصی منجر شود. این فرزندان اغلب در مواجهه با قوانین و ساختارهای اجتماعی خارج از خانه با چالش مواجه می شوند.در نهایت، سبک غفلت ورز یا بی تفاوت، که با کمبود محبت و فقدان نظارت همراه است، آسیب زاترین الگو محسوب شده و خطر بروز مشکلات رفتاری شدید، افت تحصیلی و حتی بزهکاری را به شدت افزایش می دهد. علاوه بر این سبک های کلاسیک، عوامل دیگری چون جو عاطفی حاکم بر خانواده، الگوهای ارتباطی بین والدین و همچنین تقلید فرزندان از رفتار والدین نیز در شکل گیری شخصیت آنان نقشی حیاتی بازی می کنند. کودکان بیش از آنکه از گفتار والدین بیاموزند، از رفتارهای آنان الگوبرداری می کنند.در نتیجه، می توان ادعا کرد که خانواده و الگوهای تربیتی آن، سنگ بنای اصلی شخصیت فرد هستند. آگاهی والدین از تاثیر عمیق سبک های تربیتی، انتخاب آگاهانه الگوهای سالم و پایدار و همچنین خودارزیابی و اصلاح رفتارهای خود، می تواند مسیر رشد و شکوفایی همه جانبه شخصیت فرزندان را هموار سازد. سرمایه گذاری در آموزش والدین و ارتقای دانش تربیتی آنان، در حقیقت سرمایه گذاری برای پرورش نسل آینده ای سالم و کارآمد است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
ندا وندقربانی
دانش آموخته ی کارشناسی آموزش ابتدایی
سوسن محمدی
دانش آموخته ی کارشناسی آموزش ابتدایی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد میاندوآب
پریسا امامی
دانش آموخته ی کارشناسی حسابداری، دانشگاه پیام نور میاندواب
حدیقه جعفری اقباش
دانش آموخته ی کارشناسی ارشد تاریخ و فلسفه اموزش و پرورش ، دانشگاه پیام نور میاندوآب