تاثیر روش های فعال تدریس بر خودپنداره تحصیلی دانش آموزان پایه دوم ابتدایی

خودپنداره تحصیلی یکی از مهم ترین عوامل موثر بر موفقیت و انگیزه یادگیری دانش آموزان در دوره ابتدایی است. این مفهوم نشان دهنده برداشت فرد از توانایی ها، شایستگی ها و قابلیت های خود در زمینه تحصیلی است و می تواند به طور مستقیم بر انگیزه، تلاش و عملکرد تحصیلی آنان تاثیرگذار باشد. روش های فعال تدریس که شامل رویکردهایی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، کار گروهی، حل مسئله و فعالیت های مشارکتی است، با هدف افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت مهارت های تفکر انتقادی طراحی می شوند. پژوهش های پیشین نشان داده اند که به کارگیری روش های فعال در فرآیند آموزش، علاوه بر ارتقای مهارت های شناختی، می تواند موجب افزایش خودپنداره تحصیلی، اعتمادبه نفس و انگیزه یادگیری دانش آموزان شود. این مقاله با مرور منابع نظری و تجربی موجود، نقش روش های فعال تدریس در تقویت خودپنداره تحصیلی دانش آموزان پایه دوم ابتدایی را بررسی می کند و سازوکارهای موثر این روش ها را تحلیل می نماید. یافته ها حاکی از آن است که استفاده منظم از روش های فعال تدریس، علاوه بر ارتقای خودپنداره تحصیلی، موجب بهبود کیفیت یادگیری و تقویت مهارت های اجتماعی و همکاری دانش آموزان نیز می شود.واژگان کلیدی: روش های فعال تدریس، خودپنداره تحصیلی، یادگیری مشارکتی