برنامه ریزی بهینه کاربری اراضی شهری با تاکید بر کاهش آلودگی هوا و ارتقاء کیفیت محیط زیست در کلان شهرها (نمونه موردی از شهر کرج)

رشد سریع شهرنشینی در کلان شهرهای ایران، به ویژه کرج، منجر به گسترش بی رویه کاربری اراضی و افزایش آلودگی هوا شده است. این پژوهش با رویکردی تلفیقی، به بررسی تاثیر الگوی بهینه کاربری اراضی بر کاهش آلاینده های جوی و ارتقاء کیفیت محیط زیست پرداخته است. داده های مورد استفاده شامل نقشه های کاربری اراضی، آمار سنجش کیفیت هوا و داده های جمعیتی پنج سال اخیر است. نتایج نشان می دهد که تغییر الگو از کاربری های پر تردد و صنعتی به کاربری های سبز و مختلط، می تواند میانگین غلظت PM₂.₅ را بیش از ۱۸٪ در مناطق پرتراکم کاهش دهد. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود سیاست گذاران شهری با بهره گیری از ابزارهای GIS و مدل سازی سناریویی، برنامه های توسعه شهری را به سمت کاربری های پایدار هدایت کنند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، کاربری اراضی ، آلودگی هوا ، کلان شهر ، کرج