بررسی تاثیرروش تدریس ایفای نقش برارتقاء کیفیت یادگیری دردانش آموزان

روش های نوین تدریس به عنوان یکی از عوامل کلیدی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان مورد توجه پژوهشگران و مربیان آموزشی قرار گرفته است. در این میان، روش تدریس ایفای نقش به دلیل ماهیت تعاملی، تجربه محور و مبتنی بر فعالیت های گروهی، جایگاهی ویژه یافته است. این روش با فراهم کردن محیطی فعال برای یادگیری، دانش آموزان را قادر می سازد تا ضمن مشارکت در فعالیت های درسی، مفاهیم آموزشی را در موقعیت های واقعی و شبه واقعی تجربه کنند. بررسی پژوهش های انجام شده نشان می دهد که استفاده از این روش می تواند موجب ارتقاء انگیزه تحصیلی، تقویت خودکارآمدی، افزایش اعتمادبه نفس، توسعه مهارت های اجتماعی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان شود. از منظر نظری، نظریه شناختی-اجتماعی بندورا و مفهوم خودکارآمدی به عنوان یکی از پایه های تبیین اثرگذاری روش ایفای نقش بر یادگیری مطرح است. مطابق این نظریه، زمانی که فراگیران در شرایط ایفای نقش قرار می گیرند، با تجربه موفقیت و دریافت بازخورد مثبت، باورهای خودکارآمدی آنان تقویت شده و در نتیجه کیفیت یادگیری ارتقاء می یابد. مرور منابع داخلی و خارجی بیانگر آن است که این روش نه تنها بر ارتقاء یادگیری شناختی، بلکه بر ابعاد هیجانی و اجتماعی یادگیری نیز تاثیرگذار است. همچنین پژوهش ها نشان می دهند که روش ایفای نقش به ویژه در تقویت مهارت های حل مسئله، افزایش انگیزش درونی و ارتقاء خلاقیت دانش آموزان نقش اساسی ایفا می کند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که روش تدریس ایفای نقش یکی از موثرترین راهبردهای آموزشی در بهبود کیفیت یادگیری و توانمندسازی دانش آموزان است. با توجه به یافته های موجود، ضرورت دارد این روش به طور گسترده تر در نظام آموزشی مورد استفاده قرار گیرد و معلمان از طریق آموزش های حرفه ای به کاربست آن تشویق شوند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ایفای نقش ، کیفیت یادگیری ، خودکارآمدی ، انگیزش تحصیلی ، آموزش فعال ، دانش آموزان