بررسی تطبیقی بیع ازمانی در فقه امامیه و مذاهب پنج گانه

مالکیت عبارت است از رابطه اعتباری بین مال و شخص که توسط عقلا اعتبار میشود حدوث و بقای مالکیت همانند هر امر اعتباری دیگر به دست منشا اعتبار آن است و کیفیت اعتبار مالکیت نیز به دست همان منشا اعتبار .است شارع مقدس در مورد مفهوم مالکیت و مصادیق آن بیان خاصی ندارد و تشخیص این امور را به عرف و عقلا واگذار کرده است با عنایت به این که موقت بودن مالکیت یا تایم شایر، هیچ منافاتی با طبیعت مالکیت ،ندارد میتوان گفت از نظر عقل و حقوق هیچ مانعی در راه تصور و اعتبار مالکیت موقت نیست چرا که عقلا همان گونه که مالکیت مستمر را اعتبار کرده،اند مالکیت موقت را نیز میتوانند لحاظ کنند و خواهیم دید که در بسیاری از ،موارد چنین اعتباری تحقق یافته است. اگر دلیلی بر مالکیت موقت وجود داشته باشد مانعی از آن نیست و چون مالکیت امری اعتباری و قابل توقیت و تابید است تابع اعتبار شارع یا عقلا خواهد بود. مهم ترین دلیل مشروعیت مالکیت موقت وقوع آن در فقه است. موارد متعددی در فقه میتوان یافت که فقها قائل به مالکیت موقت شده اند. این موارد نشان می دهد که مفهوم مالکیت موقت در میان فقها امری ناشناخته و مبهم ،نبوده بلکه در پاره ای موارد به مشروعیت آن معتقد شده اند.با توجه با جایگاه تایم شایر در مبانی حقوق و فقه امامیه و انعکاس آن در مذاهب پنجگانه، ابعاد این قرار داد به گونه ای مقایسهای مورد بررسی قرار می گیرد. پرسش هایی که در این فصل از پزوهش تنظیم شدهاند آن است که صحت و اعتبار بیع ازمانی مبتنی بر مذاهب پنجگانه چگونه است؟ چه دیدگاههایی درباره مباحث مربوط به فقه ازمانی از سوی فقهای فقه امامیه ومذاهب پنجگانه ارائه شده است؟ فرضیههای این فصل از پژوهش بر این نکته تاکید می نمایند که بیع ازمانی از منظر دستگاه فقهی امامیه و مذاهب پنجگانه دارای اعتبار وثیقی است و در استحکام مباحث مربوط به بیع، حجت محسوب میگردد مزید بر آنکه خط مشترک و گاها متفاوتی از دیدگاه ها بر ابعاد بیع ازمانی وجود دارد که دلالت بر لزوم آن در مباحث بیع می نماید.

کلیدواژه ها:

بررسی تطبیقی ، بیع ازمانی ، مالکیت موقت ، مذاهب پنجگانه ، فقه امامیه