تاثیر مهارت های خودتنظیمی و انگیزش در یادگیری دانش آموزان

یادگیری دانش آموزان تحت تاثیر عوامل متعدد شناختی، هیجانی و رفتاری قرار دارد که از میان آن ها، مهارت های خودتنظیمی و انگیزش از جایگاه ویژه ای برخوردار هستند. خودتنظیمی به معنای توانایی دانش آموز در مدیریت یادگیری، تنظیم اهداف، پایش پیشرفت و اصلاح رفتارهای یادگیری است و انگیزش به عنوان نیروی محرکه داخلی و خارجی، میزان تلاش و استمرار دانش آموز در فرآیند یادگیری را تعیین می کند. پژوهش های اخیر نشان داده اند که تعامل میان خودتنظیمی و انگیزش می تواند نقش اساسی در افزایش کیفیت یادگیری، ارتقای عملکرد تحصیلی و تقویت مهارت های حل مسئله دانش آموزان ایفا کند. دانش آموزانی که مهارت های خودتنظیمی بالاتری دارند، قادرند استراتژی های موثر یادگیری را به کار گیرند و در مواجهه با چالش ها، انعطاف پذیری و مقاومت بیشتری نشان دهند؛ در عین حال، انگیزش مثبت و پایدار موجب افزایش تعهد به یادگیری، تمرکز بر اهداف و استمرار در فعالیت های آموزشی می شود. این مقاله با رویکرد مروری، پژوهش های داخلی و بین المللی در زمینه تاثیر خودتنظیمی و انگیزش بر یادگیری دانش آموزان را بررسی کرده و نشان می دهد که توسعه مهارت های خودتنظیمی و ایجاد انگیزش موثر، به ویژه در محیط های آموزشی فعال و یادگیری مبتنی بر پروژه، می تواند توانمندی دانش آموزان را افزایش دهد و زمینه ساز موفقیت تحصیلی پایدار گردد

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، انگیزش ، یادگیری دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، استراتژی های یادگیری