بررسی تاثیر ارزشیابی تکوینی معلم بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموز

هدف این پژوهش بررسی تاثیر ارزشیابی تکوینی معلم بر خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان بود، با تاکید بر نقش بازخورد مستمر در بهبود مشارکت، انگیزه و مسئولیت پذیری تحصیلی. روش تحقیق به شیوه مروری انجام شد؛ بدین منظور، چارچوب مفهومی بر اساس تعاریف نظری متغیرها تدوین و منابع مرتبط با کلیدواژه های «ارزشیابی تکوینی» و «خودتنظیمی یادگیری» از پایگاه های داده داخلی و خارجی جستجو و انتخاب شدند. پس از غربالگری بر اساس معیارهای ورود و خروج، منابع معتبر تحلیل و کدگذاری گردید و داده ها به صورت کیفی تلفیق شدند. یافته ها نشان داد که ارزشیابی تکوینی با فراهم کردن فرصت بازخورددهی مستمر و هدفمند، فرایند یادگیری را پویا و انعطاف پذیر می کند، موجب افزایش استفاده از راهبردهای شناختی و فراشناختی می شود و حس مالکیت و پاسخگویی دانش آموزان نسبت به یادگیری را تقویت می کند. همچنین، کیفیت و نحوه ارائه بازخورد معلم، تاثیر قابل توجهی بر انگیزه درونی یادگیرندگان دارد و می تواند بستر مناسبی برای پرورش مهارت های خودمدیریتی فراهم آورد. نتیجه گیری کلی پژوهش این است که ارزشیابی تکوینی، در صورت اجرای نظام مند، می تواند عاملی موثر برای ارتقای خودتنظیمی یادگیری و کیفیت آموزش باشد و نقش معلم در هدایت و پشتیبانی این فرایند کلیدی است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، خودتنظیمی یادگیری ، بازخورد آموزشی ، انگیزه درونی ، مسئولیت پذیری تحصیلی