روایت پژوهی تجربه های معلمان درباره نقش داستان گویی در یادگیری دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل روایت های معلمان درباره نقش داستان گویی در فرآیند یادگیری دانش آموزان انجام شده است. داستان گویی به عنوان یکی از قدیمی ترین شیوه های انتقال دانش و فرهنگ، امروزه در آموزش وپرورش نیز جایگاه ویژه ای یافته است. این تحقیق با رویکرد کیفی و روش روایت پژوهی (Narrative Inquiry) انجام شده تا از خلال روایت های معلمان، تجربه ها و دیدگاه های آن ها درباره کاربست داستان در تدریس و یادگیری کشف شود. جامعه پژوهش شامل معلمان دوره ابتدایی و متوسطه بود که بر اساس نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته و یادداشت های میدانی بود. داده های گردآوری شده پس از پیاده سازی، به روش تحلیل مضمون و کدگذاری چندمرحله ای تحلیل شد.یافته ها نشان داد که داستان گویی نه تنها یک روش خلاقانه برای آموزش محتوای درسی است، بلکه نقش پررنگی در ایجاد انگیزه، تقویت حافظه، مدیریت کلاس و پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان دارد. معلمان از داستان برای ساده سازی مفاهیم پیچیده، ارتباط دادن مطالب درسی به زندگی واقعی دانش آموزان و ایجاد فضایی پویا و جذاب در کلاس استفاده می کنند. همچنین نتایج حاکی از آن است که داستان ها ابزاری موثر برای بیان غیرمستقیم ارزش ها، مهارت های زندگی، و حتی کمک به حل مسائل روانی و عاطفی دانش آموزان محسوب می شوند.این پژوهش نشان می دهد روایت گری معلمان به عنوان یک هنر و مهارت آموزشی، نیازمند آموزش حرفه ای، حمایت نهادی، و اختصاص زمان کافی در برنامه درسی است. پیشنهاد می شود دوره های ضمن خدمت معلمان با تمرکز بر تقویت مهارت های داستان گویی طراحی گردد تا از این ظرفیت برای ارتقای کیفیت یادگیری در مدارس بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

روایت پژوهی ، داستان گویی ، یادگیری دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی ، روش های تدریس نوین