بررسی نقش بازی های هوشمند در تقویت مهارت های اجتماعی و علمی کودکان دبستان با تاکید بر استفاده از فناوری های نوین

در عصر تحول دیجیتال، آموزش کودکان نیازمند بازنگری در روش ها و ابزارهای یادگیری است. بازی های هوشمند، به عنوان ابزارهایی مبتنی بر فناوری های نوین نظیر واقعیت افزوده، هوش مصنوعی، حسگرهای حرکتی و رابط های تعاملی، توانسته اند جایگاه ویژه ای در آموزش و پرورش نسل جدید پیدا کنند. این مقاله با هدف بررسی نقش بازی های هوشمند در تقویت مهارت های علمی و اجتماعی کودکان دبستانی، به تحلیل نظریه های روان شناسی رشد، یافته های پژوهشی و نمونه های کاربردی پرداخته است.یافته های مقاله نشان می دهد که بازی های هوشمند با طراحی تعاملی، مرحله ای و چندحسی، موجب رشد تفکر منطقی، حل مسئله، درک مفاهیم علمی و افزایش انگیزه یادگیری در کودکان می شوند. همچنین، این بازی ها با فراهم کردن محیط های گروهی و نقش آفرینی، مهارت هایی مانند همکاری، ارتباط موثر، همدلی، حل تعارض و مسئولیت پذیری را در کودکان تقویت می کنند. از منظر تربیتی و روان شناختی، بازی های هوشمند موجب افزایش اعتماد به نفس، کاهش اضطراب آموزشی، رشد خودتنظیمی، شکوفایی خلاقیت و تقویت هوش هیجانی می شوند.مقاله حاضر با تکیه بر نظریه های پیاژه، ویگوتسکی، گاردنر و رویکرد یادگیری مبتنی بر بازی، نشان می دهد که بازی های هوشمند می توانند به عنوان رسانه های آموزشی موثر در محیط های رسمی و غیررسمی مورد استفاده قرار گیرند. در پایان، پیشنهادهایی برای تلفیق این بازی ها با برنامه درسی، آموزش معلمان، تولید محتوای بومی، و انجام پژوهش های تجربی ارائه شده است. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای توسعه راهبردهای نوین آموزشی در نظام تعلیم و تربیت نسل دیجیتال مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی های هوشمند ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های علمی ، آموزش ابتدایی ، فناوری های نوین ، یادگیری مبتنی بر بازی ، رشد شناختی