تاثیر مداخلات آموزشی روانشناختی بر ارتقای سلامت روان در بستر تعلیم و تربیت

ارتقای سلامت روان دانش آموزان و دانشجویان به عنوان یکی از اهداف کلیدی نظام های آموزشی، نیازمند بهره گیری از مداخلات آموزشی روانشناختی مبتنی بر شواهد است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر این مداخلات در بستر تعلیم و تربیت، با مرور نظام مند یافته های مطالعات تجربی منتشرشده در بازه ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ انجام شد. پایگاه های داده PsycINFO، Scopus و Web of Science برای شناسایی مقالات مرتبط جستجو شدند. معیار ورود شامل مطالعاتی بود که به ارزیابی مداخلات آموزشی روانشناختی (مانند آموزش مهارت های زندگی، رویکردهای شناختی–رفتاری، و آموزش تنظیم هیجان) در محیط های آموزشی پرداخته بودند. نتایج ترکیب ادبی (n=۲۶ مطالعه) نشان داد که این مداخلات به طور معناداری موجب کاهش علائم اضطراب و افسردگی، افزایش تاب آوری، و بهبود سرمایه روانشناختی در میان شرکت کنندگان شدند. بالاترین اثربخشی مربوط به برنامه های تلفیقی بود که آموزش مهارت های اجتماعی و راهبردهای شناختی–رفتاری را همزمان ارائه می کردند. با وجود نتایج مثبت، ناهمگونی در طراحی، مدت زمان، و زمینه های فرهنگی موجب تفاوت در میزان اثربخشی شد. این یافته ها بیانگر لزوم طراحی برنامه های بومی سازی شده، مبتنی بر نیازسنجی و با ارزیابی طولانی مدت برای حصول اثرات پایدار در سلامت روان هستند.

کلیدواژه ها:

مداخلات آموزشی روانشناختی ، سلامت روان ، تعلیم و تربیت ، مهارت های زندگی ، رویکرد شناختی–رفتاری ، تاب آوری