تحلیل یک تنش اخلاقی در نظام های آموزشی: نمره دهی ارفاقی و پارادوکس عدالت آموزشی

این مقاله به بررسی تنش اخلاقی میان دو مفهوم «نمره دهی ارفاقی»و «عدالت آموزشی» می پردازد. هدف اصلی، پاسخ به این پرسش است که آیا ارفاق در نمره دهی می تواند به عنوان یک ابزار برای تحقق عدالت اجتماعی عمل کند یا خود به عاملی برای تداوم ناعدالتی تبدیل می شود. روش پژوهش حاضر، در دو مرحله انجام شده است: نخست، یک مرور نظام مند بر روی مطالعات تجربی و نظری منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳، با هدف شناسایی و سنتز ادبیات موجود و شواهد پژوهشی مربوط به تاثیرات نمره دهی ارفاقی. در مرحله دوم، با اتکا به یافته های این مرور و با بهره گیری از چارچوب تحلیل فلسفی-ترکیبی، نظریه های عدالت توزیعی (به ویژه رویکردهای جان رالز و آمارتیا سن) مورد استدلال و تطبیق قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که اگرچه ارفاق نمره با نیت «جبران کمبودها» یا «کاهش اضطراب» می تواند انگیزه ای انسانی داشته باشد، اما در عمل اغلب به سه شکل منجر به نقض عدالت می شود: ۱. تضعیف اعتبار ارزشیابی به عنوان شاخص واقعی شایستگی، ۲. ایجاد بی عدالتی میان دانش آموزانی که تحت پوشش این ارفاق قرار نمی گیرند، و ۳. پنهان کردن شکاف های سیستماتیک آموزشی به جای پرداختن به ریشه های آن. این مقاله در نهایت استدلال می کند که عدالت واقعی نه از طریق کاهش استانداردها، بلکه از طریق «تامین منابع و حمایت های اضافی» (عدالت ترمیمی) و «تغییر در شیوه های ارزشیابی» به سوی ارزیابی سازنده و چندبعدی محقق می شود. ارفاق نمره یک راه حل کوتاه مدت و اغلب آسیب زا برای یک مشکل ساختاری عمیق تر است

کلیدواژه ها:

نمره دهی ارفاقی ، عدالت آموزشی ، عدالت اجتماعی ، ارزشیابی تحصیلی ، انصاف ، نظریه رالز