ارائه چارچوبی نوین برای سیاستگذاری و ارزیابی دولت دیجیتال

با توجه به فناوری های نوظهور مانند هوش مصنوعی، رسانه های اجتماعی، رایانش ابری و کلان داده، سبک زندگی مردم پارادایم جدیدی را تجربه می کند و به تدریج به سمت استفاده هوشمندانه تر از فناوری ها حرکت می کند. این هوشمندی به نوعی خود را در حوزه های مختلف خدمات از جمله خدمات دولت نیز نشان داده و بدین ترتیب، الگوهای جدیدی تحت عنوان دولت دیجیتال (هوشمند) شکل گرفته است. کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته توجه بیشتری به دولت دیجیتال داشته و اقداماتی جهت توسعه آن انجام داده اند. چگونگی طراحی خدمات دولت به رابطه دولت ها با شهروندان و کسب وکارها بستگی دارد و کارایی سازمان های دولتی در پوشش اهداف و رضایتی که شهروندان تجربه می کنند، جستجو می شود. فناوری های دیجیتال منجر به کارایی، چابکی و پاسخگویی بیشتر دولت ها شده و به آنها امکان می دهد تا به سرعت به نیازهای شهروندان پاسخ داده و آنها را پیش بینی کنند. باتوجه به این موضوعات، سیاستگذاری توسعه دولت هوشمند و همچنین ارزیابی آن نیازمند رویکردهای نوینی است. هم ا کنون در ایران برنامه توسعه دولت هوشمند به عنوان یکی از اقدامات اصلی توسعه فضای مجازی مدنظر است و علی رغم کارهای ارزشمندی که در زمینه توسعه دولت الکترونیک انجام شده، فاصله قابل توجهی تا دولت هوشمند وجود دارد، لذا توجه به ابعاد دولت هوشمند و شیوه مناسب سیاستگذاری و ارزیابی آن می تواند سازوکار شایسته ای را برای بلوغ مناسب آن فراهم نماید. در این مقاله سعی شده تا با استفاده از مدل های مرجع بین المللی مانند مدل های سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، بانک جهانی، موسسه دیلویت و سازمان ملل، ضمن استخراج ابعاد مختلف دولت دیجیتال، سازوکارهای سیاستگذاری جهت توسعه و ارزیابی آن ارائه شود.

کلیدواژه ها:

دولت دیجیتال ، سیاستگذاری ، شاخص های ارزیابی ، بلوغ دولت دیجیتال