حکمرانی اقتصادی بخش کشاورزی در راستای تحقق بند ۶ سیاست های کلی برنامه هفتم توسعه: مطالعه موردی خودکفایی محصول راهبردی برنج

بخش کشاورزی یکی از اصلی ترین زیربنای اقتصادی و امنیتی هر کشوری محسوب می گردد، برنج به عنوان یک محصول ویژه با سرانه مصرف سالانه ۳۶ کیلوگرم که دومین محصول پرمصرف کشاورزی بعد از گندم در ایران می باشد به عنوان یک محصول استراتژیک جایگاه ویژه ای در کشور دارا می باشد، این پژوهش با استفاده از روش کتابخانه ای و پرسش نخبگانی ضرورت تحقق خودکفایی و راهکارهای تولید این محصول در کشور را بررسی نموده است؛ نتایج این تحقیق نشان می دهد که با توجه به سرانه مصرف بالا و همچنین شرایط خاص سیاسی کشور و وجود بستر مناسب، توجه به افزایش تولید و نیل به خودکفایی امری ضروری به نظر می رسد، برای این مهم راهکار در نظر گرفته یک بسته سیاستی بوده که به صورت هم زمان باید اجرا گردد؛ ابتدا زمین های بالقوه و بالفعل قابل کشت شناسایی گردد، ایجاد آب بندان و ذخیره آب های سطحی و مدیریت آب موردتوجه قرار گیرد، دانش نوین کشاورزی توسط مروجان به کشاورزان انتقال یابد، تولید بذر با توجه به شرایط هر منطقه صورت گرفته و در اختیار کشاورزان قرار گیرد، برای کشت دوم ارقام زودبازده و مقاوم در نظر گرفته شود، ایجاد تعاونی مصرف برای تهیه سم و کود و تعاونی فروش محصول، برنامه ریزی و ایجاد تعرفه مناسب گمرکی برای واردات و تنظیم بازار، برنامه ریزی در خصوص یکپارچه سازی مزارع و استفاده از ادوات نوین موردتوجه قرار گیرد، این موارد باید به صورت هم زمان توسط ارگان های زیربط مورد بررسی و اجرایی گردد که درنتیجه با افزایش تولید برنج، به خودکفایی در تولید این محصول نزدیک شویم.

کلیدواژه ها:

حکمرانی اقتصادی ، بخش کشاورزی ، سیاست های کلی برنامه هفتم ، خودکفایی ، برنج