ارائه الگوی مفهومی نقش آفرینی دانشگاه در صنایع با سبک های یادگیری متفاوت با استفاده از رویکرد فراترکیب

ارتباط دانشگاه با صنعت، یک راهبرد توسعه اقتصادی است که امکان دسترسی و کسب فناوری برای کاربرد موثر در توسعه اقتصادی و رشد صنعت و بهبود کیفیت و کارآمدی را فراهم می کند. بنابراین هدف پژوهش کنونی، شناسایی ابعاد و مولفه های نقش آفرینی دانشگاه در توسعه صنایع با سبک های یادگیری متفاوت است. پژوهش کنونی، از نوع کاربردی است که با روش تحلیل اسنادی و استفاده از رویکرد فراترکیب انجام شده است. این پژوهش با بازنگری دقیق در موضوع، یافته های پژوهش های کیفی و کمی مرتبط را ترکیب و الگوی پیشنهادی ارائه داده است. بر این اساس، از میان ۱۵۰ پژوهش در حوزه ارتباط دانشگاه با صنعت و سبک های یادگیری صنایع، ۴۰ مقاله نهایی برای پژوهش انتخاب و درنهایت ۲ بعد (مضمون)، ۸ مقوله و ۳۶ شناسه برای نقش آفرینی دانشگاه در صنایع، شناسایی شد. با تحلیل شناسه ها و تطبیق آنها با ویژگی های سبک های یادگیری و دسته بندی شناسه ها، مشخص شد که نقش آفرینی دانشگاه دارای مقوله های توسعه و ارتقا دانش، ساخت بار اول (نمونه اولیه فناوری)، اثبات فناوری، تجاری سازی و انتشار دانش در صنایع با سبک یادگیری STI و مولفه های کسب و ارتقای دانش ساخت، تامین نیروی انسانی و کسب و ارتقای دانش طراحی در صنایع با سبک یادگیری DUI می باشد. بر اساس الگوی مفهومی ارائه شده مشخص شد که ابزارهای نقش آفرینی دانشگاه ها در صنایع بر اساس سبک های یادگیری غالبشان، متفاوت است. درنتیجه برنامه های ملی و بخشی برای ارتقاء همکاری دانشگاه و صنعت باید به گونه ای تدوین شود تا مسیرهای مختلفی از همکاری با صنایع از سوی دانشگاه ها، متناسب با نوع غالب سبک یادگیری صنایع، طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

ارتباط دانشگاه و صنعت ، سبک های یادگیری ، فراترکیب