خوانشی روان کاونه از کتاب ۳۶۵ قصه برای شب های سال با تکیه بر آرای آبراهام مزلو

یکی از مهم ترین و موثرترین روش های بسترسازی در جهت سیر صعودی و خودشکوفایی در کودکان، استفاده از کتاب های قصه و داستان است. جستار حاضر، در پی آن است تا با نگاهی توصیفی – تحلیلی و استفاده از رویکردی میان-رشته ای، کتاب ۳۶۵ قصه برای شب های سال را از دریچه ی هرم آبراهام مزلو مورد بررسی قرار دهد و برای پرسش هایی از قبیل اینکه: آیا داستان ها و قصه های موجود در کتاب ۳۶۵ قصه برای شب های سال، می تواند در ارتقای شخصیت کودکان مفید باشد؟ و نمودهای گوناگون نیازی های چهارگانه هرم مزلو، که مقدمه ای برای رسیدن به خودشکوفایی است، به چه شکل هایی در این کتاب جلوه گر شده اند، پاسخی بیابد. بر اساس یافته های پژوهش: بیشترین بسامد نیاز های فیزیولوژیک با مصداق هایی مثل نیاز به خوراک و نیاز به خواب، نیاز های ایمنی با مصداق های چون: حمایت والدین، نظم، مقابله با ترس؛ نیاز به عشق و تعلق خاطر با مصداق هایی چون مورد پذیرش گروه بودن، کمک کردن و نوع دوستی، دوست داشتن و دوست داشته شدن؛ و در نهایت نیاز به احترام و عزت نفس با مصداق هایی چون: احترام به خود و عزت نفس، مورد احترام واقع شدن در داستان های این کتاب نمود یافته است که می توان امید داشت کودکان با آشنایی با این نیازها و فراتر رفتن از آنها، به سمت دستیابی به شخصیتی خودشکوفا پیش بروند. همچنین زبان و فضای کودکانه سبب شده است تا این بسترسازی به صورت طبیعی تر جلوه گر نماید و کودکان ضمن هم ذات پنداری بتوانند ارتباط هر چه بیشتر با تعالیم کتاب برقرار کنند.