رابطه بین فرسودگی ورزشی و حمایت اجتماعی در ورزشکاران شهر تهران

زمینه و هدف: فرسودگی ورزشی یک سندرم روان شناختی چندبعدی است که با خستگی عاطفی و جسمانی، کاهش حس موفقیت و بی ارزش سازی ورزش مشخص می شود و می تواند سلامت روان و عملکرد ورزشکاران را تحت تاثیر قرار دهد. حمایت اجتماعی به عنوان یک عامل محافظتی کلیدی، نقش مهمی در کاهش استرس و بهبود سلامت روان ورزشکاران دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین فرسودگی و حمایت اجتماعی در ورزشکاران شهر تهران انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع کمی و از نظر تحلیل آماری از نوع همبستگی بود. جامعه مورد مطالعه شامل ورزشکاران حرفه ای و نیمه حرفه ای شهر تهران در سال ۱۴۰۲بود که در رشته های ورزشی نظیر کشتی، فوتبال، والیبال و دوومیدانی فعالیت داشتند. نمونه شامل ۱۰۰ ورزشکار (۵۰ مرد و ۵۰ زن) بود که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس فرسودگی ورزشی (ردک و اسمیت، ۲۰۰۱) و پرسشنامه حمایت اجتماعی ادراک شده در ورزش (فریمن و همکاران، ۲۰۱۱) بود. داده ها با استفاده از نسخه ۲۶ نرم افزار اس پی اس اس تحلیل شدند. برای بررسی فرضیه های پژوهش از آزمون های همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین حمایت اجتماعی و فرسودگی ورزشی رابطه منفی معناداری وجود دارد. خرده مقیاس های حمایت اجتماعی هیجانی، حمایت از عزت نفس و حمایت ملموس به طور ویژه با کاهش فرسودگی هیجانی و بی ارزش سازی ورزش مرتبط بود (۰/۰۵>p)، اما رابطه معناداری بین حمایت اجتماعی اطلاعاتی و فرسودگی ورزشی رابطه معناداری یافت نشد (۰/۰۵فرسودگی ورزشی را در ورزشکاران تهران کاهش دهد. تقویت روابط مربی-ورزشکار و بهبود زیرساخت های ورزشی می تواند استرس را کاهش دهد، سلامت روان را تقویت کند و عملکرد ورزشی را بهبود دهد. این یافته ها بر اهمیت طراحی مداخلات روان شناختی هدفمند و توسعه سیستم های حمایتی در محیط های ورزشی تاکید دارند.