خوانش بورگوسی خیالپردازی و بررسی مفهوم زمان در اشعار شارل بودلر

وجود تهدید، حس اضطراب را بر می انگیزاند و میل به در امان بودن، باعث فراهم کردن سرپناه می شود. با مشاهده چیدمان فضاها برای یافتن سرپناه درونی در اشعار شارل بودلر، شاعر فرانسوی قرن نوزدهم، می بینیم که او از تهدیدهایی هراسان می شود و سعی می کند ازآنها فرار کند. در واقع، بودلر در شعرهایش فرصتی می یابد تا از دغدغه هایش رها شود. میرا بودن زندگی مادی انسان از یک سو و میل به نامیرایی و جاودانگی در روح او از سوی دیگر، گرایش های همیشگی نزد بودلر هستند. این دو، او را همواره در نوسانی بین اسپلین (ملال) و ایده آل نگه می دارند . در این مقاله سعی داریم به این پرسش پاسخ دهیم که آیا شارل بودلر از گذر زمان و مرگ، به عنوان نقطه پایان زمان می ترسد یا خیر؟ و آیا این تهدید گذر زمان است که او را به ساختن پناهگاه در اشعارش سوق می دهد؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، بودلر چگونه نگرانی هایش را در اشعارش به تصویر می کشد؟ با خوانش خیال پردازانه ادبی گل های بدی اثر شارل بودلر سعی داریم به این پرسش ها پاسخ دهیم. براین اساس و به مدد رویکرد ژان بورگوس در تلفیق نظام زبان شعری و خیال پردازی شاعرانه، به دنبال طرح واره ای خواهیم بود که بودلر به مدد آن تلاش می کند زمان را طرد کند و از اضطراب ناشی از آن برهد. در انتها خواهیم دید که ترس از گذر زمان جایگاهی اساسی در ذهن بودلر دارد. تا جایی که منجر به اضطراب و در نتیجه فرار به پناهگاهی مخفی و امن نزد او می شود.

کلیدواژه ها:

انکار ، اضطراب ، پناهگاه ، جاودانگی ، خیالپردازی ادبی ، زمان