بوم سازگان و تغییر سبک زندگی: رودخانه ای به نام تیتاش نوشته آدویت مالابارمن، بلم رانان رود پادما نوشته مانیک بندیوپادهیای و گریه کن رودخانه! گریه کن! نوشته سید ولی الله

رمان های  Titash Ekti Nadir Naam (۱۹۵۶) نوشته آدویت مالابارمن (۱۹۵۱۱۹۱۴) که توسط کالپانا باردان با عنوان رودخانه ای به نام تیتاش (۱۹۹۳) ترجمه شده، Padma Nadir Majhi (۱۹۳۶) نوشته مانیک بندیوپادهیای (۱۹۰۸-۱۹۵۶) که توسط راتان ک. چاتوپادهیای با عنوان بلم رانان رود پادما (۲۰۱۲) ترجمه شده و  Kando Nadi Kando  (۱۹۶۸) نوشته سید ولی الله (۱۹۲۲-۱۹۷۱) که توسط عثمان جمال با عنوان گریه کن رودخانه! گریه کن! (۲۰۱۵) ترجمه شده است، هویت مردم بنگلادش را که در کنار رودخانه های تیتاش، پادما و باکال زندگی می کنند، به تصویر می کشند. تنوع زیستی در این رودخانه ها روزگاری غنی بود؛ اما برهم­خوردن تعادل اکوسیستم آبی به­خاطر لای گرفتگی، خشک­سالی و جنگل زدایی، سبب تضعیف جریان رودخانه ها شده است. تغییر بوم سازگان رودخانه ها عمیقا بر سبک زندگی و هویت ماهیگیران و مردمان تاثیر گذاشته است. در ادبیات بنگلادشی نویسندگان مختلف درباره تغییر زندگی مردم بر اثر تغییر جریان آب رودهای کوچک و بزرگ بنگلادش نوشته اند. مالابارمن راجع به جامعه مالو می نویسد که مردمانش ماهیگیرند و در رودخانه تیتاش ماهی صید می کنند. بندیوپادهیای زندگی ماهیگیران رود پادما را به تصویر می کشد و ولی الله داستان کشاورزان و مردمانی را روایت می کند که معاششان به کشتی های بخار وابسته است و در کنار شاخه ای از رودخانه به نام باکال روزگار می گذرانند. این سه رمان نویس، مناظر زیبایی از چهارفصل بنگال را توصیف می کنند و نشان می دهند که تغییر در بوم سازگان و تنوع زیستی، چگونه مردمان را قربانی می کند. این مقاله به بررسی تغییرات بوم سازگان در رودخانه های تیتاش، پادما و باکال و تاثیرشان بر زیست مردم وابسته به رودخانه ها می پردازد.

کلیدواژه ها:

رودخانه ، زمین ، بوم سازگان ، انسان ها ، سبک زندگی ، تغییر