آثار حقوقی اصل استقلال شرط داوری در نظام حقوقی ایران و حقوق بین الملل

استقلال شرط داوری به این معناست که شرط داوری در قرارداد، مستقل از سایر شروط و حتی از اصل قرارداد در نظر گرفته می شود. این بدین معنی است که اگر قرارداد اصلی به هر دلیلی باطل یا فسخ شود، این امر به خودی خود تاثیری بر شرط داوری نخواهد داشت و اختلاف همچنان از طریق داوری حل و فصل خواهد شد. در حقوق ایران، این اصل به طور کامل پذیرفته نشده است و در برخی موارد، بی اعتباری قرارداد اصلی ممکن است به شرط داوری نیز تسری یابد. با این حال، در رویه قضایی و حقوق بین الملل، اصل استقلال شرط داوری بیشتر مورد توجه قرار می گیرد. همچنین باید توجه داشت بر اساس نشست قضایی سال ۱۳۹۸ استقلال یا عدم استقلال شرط داوری نسبت به عقد اصلی تابع اراده و توافق طرفین است، چه اگر قصد طرفین از درج شرط داوری در ضمن عقد اصلی و به تبع آن باشد با انحلال عقد اصلی یا باطل بودن آن، شرط داوری نیز منتفی می گردد. نهایتا با توجه به اهمیت موضوع در این مقاله قصد داریم به آثار حقوقی اصل استقلال شرط داوری در نظام حقوقی ایران و حقوق بین الملل بپردازیم. روش تحقیق از نوع تحلیلی-توصیفی بوده و ابزار گردآوری اطلاعات و داده ها فیش برداری و بهره از کتب و مقالات مرتبط است.

کلیدواژه ها:

شرط داوری ، استقلال شرط داوری ، حقوق بین الملل ، داور ، رفع اختلاف