بررسی فقهی مصادیق تزاحم احکام شرعی با تکالیف ضابطان قضایی در تعامل با محرم و نامحرم

پژوهش حاضر با هدف تببین فقهی مصادیق تزاحم احکام شرعی با تکالیف ضابطان قضایی در تعامل با محرم و نامحرم صورت گرفته است. جهت حصول به هدف پژوهشگر با بهره گیری از روش نقلی _ وحیانی و با استفاده از اسناد نوشتاری، کتابخانه ای به پردازش و تحلیل داده ها و گزاره ها با شیوه توصیفی _ تحلیلی پرداخته است. نتایج و یافته های پژوهش حاکی از آن است که: همانطوری که در موارد متعددی از قانون عنوان ضابط بکار برده شده، در شرع نیز مصادیقی از ضابطین در طول تاریخ ذکر شده و از آنجایی که قوانین جمهوری اسلامی ایران مشروع و شرعی می باشد، مرجع برای یافتن راه برون رفت از موارد مختلف تزاحم نیز شارع می باشد. فقها همواره مرجحاتی را برای حل تزاحمات بیان کرده اند که روح تمام آنها مقدم نمودن اهم بر مهم و یا بعبارتی مقدم داشتن اقوی ملاکین از دو حکم می باشد. و اگر مکلف طریقی غیر از آنچه که شرع مشخص نموده است بپیماید قطعا امتثال امر ننموده و مشغول الذمه می باشد.

کلیدواژه ها:

احکام شرعی ، ضابطان قضایی ، تعامل محرم و نامحرم ، تزاحم احکام شرعی ، تکالیف ضابطان قضایی ، تزاحم شرع با قانون