معیار عسر و حرج زوجین از منظر رویه قضایی با چشم اندازی به روان شناسی

طلاق، ایقاعی است تشریفاتی که به موجب آن، مرد به اذن یا حکم دادگاه، زن را که بطور دائم در قید زوجیت اوست رها می سازد. در موردی که زن خواستار جدایی است، بی گمان مطابق قانون بایستی با احراز سختی و مشقت شدید در ادامه زندگی زناشویی، از دادگاه حکم بگیرد و شوهر را بر مبنای آن اجبار به طلاق کند؛ ولی در فرضی که شوهر مایل به جدایی باشد؛ باید با تشریفات خاص و پس از رجوع به داوری از دادگاه اذن طلاق بگیرد. این اذن در اصطلاح «گواهی عدم امکان سازش » نامیده می شود. گروهی از فقها معتقدند که زن می تواند در مواردی غیر از مورد امتناع یا عجز شوهر از انفاق، به دادگاه مراجعه کند و درخواست صدور حکم مبتنی بر الزام شوهر به دادن طلاق، از دادگاه بنماید. در تحقیق حاضر، با روش توصیفی تحلیلی، به بررسی معیار طلاق بر مبنای عسر و حرج زوجین از منظر روانشناختی پرداخته ایم. نتیجه اینکه، رویه قضایی در زمینه عسروحرج بسیار سختگیر بوده است و عسروحرج زوجین از منظر روانشناختی به سختی مورد قبول محکمه برای حکم به طلاق بوده است. در واقع نمی توان در نظم حقوقی کنونی، معیار روانشناختی در ارتباط با عسروحرج یافت.

کلیدواژه ها:

طلاق ، عسروحرج ، حسن معاشرت ، منظر روانشناختی