سکوت استراتژیک در شرایط آشوب

در عصر حاضر، سازمان ها بیش از پیش با شرایط آشوبناک، تغییرات سریع، و بحران های پیش بینی ناپذیر مواجه اند؛ در چنین بسترهایی، رفتارهای کارکنان نقشی کلیدی در پایداری و عملکرد سازمان ایفا می کنند. یکی از رفتارهای پیچیده و چندبعدی در این زمینه، «سکوت استراتژیک» است که به مثابه راهبردی آگاهانه برای عدم ابراز نظرات، انتقادات یا اطلاعات تلقی می شود. این مقاله با بهره گیری از رویکردی نظری، به بررسی تعامل میان سکوت استراتژیک و ویژگی های شرایط آشوب سازمانی می پردازد. ابتدا مفاهیم سکوت سازمانی، سکوت استراتژیک و نظریه آشوب تبیین می شوند؛ سپس، پیامدهای مثبت و منفی سکوت استراتژیک در بستر بی ثباتی های سازمانی تحلیل می گردند. یافته ها نشان می دهد که گرچه سکوت استراتژیک می تواند در کوتاه مدت به کاهش تنش و محافظت از روابط سازمانی کمک کند، در بلندمدت ممکن است مانعی برای شفافیت، اعتماد، و نوآوری باشد. همچنین، نقش عوامل تعدیل کننده ای نظیر سبک رهبری و فرهنگ سازمانی در شدت و جهت پیامدهای این رفتار مورد توجه قرار گرفته است. در پایان، پیشنهاداتی برای مدیریت موثر سکوت استراتژیک در محیط های پرتلاطم ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سکوت استراتژیک ، نظریه آشوب ، سکوت سازمانی ، بی ثباتی ، رفتار سازمانی ، مدیریت بحران