نقش سبک های یادگیری در طراحی برنامه های حمایتی برای دانش آموزان دارای اختلال

هدف این پژوهش بررسی نقش سبک های یادگیری در طراحی برنامه های حمایتی موثر برای دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری، رفتاری یا شناختی است. پژوهش حاضر با تمرکز بر تنوع شناختی و روانی این دانش آموزان، تلاش دارد تا نشان دهد چگونه انطباق برنامه های آموزشی با سبک های یادگیری می تواند به بهبود مشارکت، انگیزش و پیشرفت تحصیلی آنان منجر شود.روش پژوهش از نوع کیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از رویکرد نظریه پردازی زمینه ای (Grounded Theory)، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساخت یافته با معلمان، مشاوران آموزشی و والدین دانش آموزان دارای اختلال گردآوری شده اند. همچنین، تحلیل محتوای اسناد آموزشی و گزارش های روان شناختی نیز در روند پژوهش لحاظ شده است.مدل تحلیل مطالب بر اساس چارچوب سبک های یادگیری فلدر-سیلورمن و گاردنر طراحی شده و به بررسی تطابق میان ویژگی های شناختی دانش آموزان و عناصر برنامه های حمایتی پرداخته است. تحلیل داده ها با استفاده از کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شده و الگوهای مفهومی استخراج گردیده اند.نتایج پژوهش نشان می دهد که برنامه های حمایتی که بر اساس سبک های یادگیری طراحی شده اند، به ویژه در حوزه های بصری، شنیداری، جنبشی و درون فردی، تاثیر چشمگیری در کاهش اضطراب یادگیری، افزایش اعتماد به نفس و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال داشته اند. همچنین، مشارکت فعال معلمان در شناخت سبک های یادگیری و انعطاف پذیری در طراحی فعالیت های آموزشی، از عوامل کلیدی موفقیت این برنامه ها محسوب می شود.این پژوهش بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی و طراحی برنامه های حمایتی مبتنی بر تفاوت های فردی تاکید دارد و پیشنهاد می کند که آموزش معلمان در زمینه سبک های یادگیری به عنوان بخشی از توسعه حرفه ای آنان در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، برنامه های حمایتی ، دانش آموزان ، اختلال