رابطه میزان سطح تمایز یافتگی خود با رضایت زناشویی زوجین با میانجی گری سطح دلبستگی دربین زوجین شهرستان بوانات

این پژوهش با هدف بررسی رابطه میزان سطح تمایز یافتگی خود با رضایت زناشویی زوجین با میانجی گری سطح دلبستگی دربین زوجین شهرستان بوانات در سال ۱۴۰۳ انجام شده است . این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر نوع دادهها کمی و از نوع همبستگی بود که داده های مورد نیاز تحقیق به روش معادلات ساختاری بررسی شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین ۲۵ تا ۵۰ سال شهرستان بوانات با مدرک دیپلم تا دکتری به تعداد ۹۵۰ زوج بوده است ، که با استناد به جدول مورگان و بررسی تعداد زوجین شهرستان بوانات که دارای مدرک دیپلم تا دکتری هستند تعداد ۲۷۰ زوج ۲۵ تا ۵۰ سال شهرستان بوانات با مدرک دیپلم تا دکتری به منظور حجم نمونه با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد . ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه تمایزیافتگی خود ، پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (۱۹۹۸) ، پرسشنامه دلبستگی بزرگسالان والر و فرالی (۲۰۰۰) می باشد. .داده ها با استفاده از روش تحلیل مسیر با کمک نرم افزار PLS و SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که تمایز یافتگی خود بر دلبستگی ایمن و اضطرابی و همچنین دلبستگی ایمن و اضطرابی بر رضایت زناشویی تاثیر معنادار دارد. بنابراین دلبستگی ایمن و اضطرابی می توانند نقش میانجی گری برای رابطه ی تمایز یافتگی خود با رضایت زناشویی داشته باشند. اثر غیر مستقیم تمایز یافتگی خود بر رضایت زناشویی از طریق دلبستگی ایمن و اضطرابی به ترتیب ۲۶/۰- و ۲۲۸/۰- است. در واقع با یک واحد افزایش در تمایز یافتگی خود در حضور دلبستگی ایمن و اضطرابی ، رضایت زناشویی به ترتیب ۲۶ صدم و ۸/۲۲ صدم کاهش می یابد.نتیجه گیری : نتایج پژوهش نشان داد که تمایز یافتگی خود بر دلبستگی ایمن و اضطرابی و همچنین دلبستگی ایمن و اضطرابی بر رضایت زناشویی تاثیر معنادار دارد.