اثر پیشتیمار بذر با سیلیکون و تیواوره بر برخی صفات بیوشیمیایی گندم در شرایط تنش شوری

تنش شوری از مهمترین تنشهای غیر زیستی است که رشد و عملکرد گیاه را تحت تاثیر قرار میدهد. به منظور ارزیابی اثر پرایمینگ بذر با سیلیکون و تیواوره بر بهبود تحمل به تنش شوری گندم آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی بخش تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز در سال ۱۴۰۲ انجام شد. تیمارها شامل سه سطح شوری (۰، ۴، و ۱۰ دسی زیمنس بر متر) و پنج سطح پرایمینگ بذر با سیلیکون، تیواوره، ترکیب سیلیکون و تیواوره، هیدروپرایم و بدون پرایم بود. صفات مورد ارزیابی شامل فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز، پراکسیداز، محتوای پرولین، قند محلول کل و وزن خشک تک بوته بود. نتایج نشان داد تنش شوری منجر به کاهش وزن خشک تک بوته گردید. در شرایط تنش شوری ۱۰ دسی زیمنس بر متر، فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز در تیمارهای پرایمینگ با سیلیکون، تیواوره، ترکیب سیلیکون و تیواوره نسبت به بذر خشک به ترتیب ۱/۱۵، ۱/۱۶ و ۱/۱۸ برابر افزایش یافت. در بالاترین سطح تنش شوری، پرایم با ترکیب سیلیکون و تیواوره فعالیت آنزیم پراکسیداز را ۱/۱۹ برابر افزایش داد. در سطوح شوری ۴ و ۱۰ دسی زیمنس بر متر، پرایم با ترکیب سیلیکون و تیواروه محتوای پرولین را نسبت به بذر خشک ۱/۱۲ و ۱/۰۳ برابر افزایش داد. پیش تیمار بذر با ترکیب سیلیکون و تیواوره در تمام سطوح تنش، افزایش قابل توجه محتوای قند محلول را به همراه داشت و توانست اثر منفی تنش شوری بر کاهش وزن خشک گندم را تعدیل کند.

کلیدواژه ها:

آنزیمهای آنتی اکسیدان ، پرولین ، سوپراکسید دیسموتاز ، قند محلول