بررسی تاثیر پرایمینگ بذر با استفاده از بیواستیمولانتهای زیستی و نانوذرات بر جوانه زنی و تحمل به خشکی در گیاه دارویی سیاهدانه (Nigella sativa)

این پژوهش به بررسی تاثیر تیمارهای پرایمینگ بذر با استفاده از بیواستیمولانتهای زیستی عصاره جلبک دریایی و مایکوریزا و نانوذرات (سیلیکا و (آهن بر جوانه زنی و تحمل به خشکی در گیاه دارویی سیاهدانه (Nigella sativa) پرداخته است آزمایش به صورت طرح کاملا تصادفی (CRD) با ۱۳ تیمار و ۳ تکرار انجام شد. هر کدام از تیمارها به مدت ۱۲ ساعت اعمال شد. تنش خشکی با استفاده از محلول پلی اتیلن گلیکول (۶۰۰۰-PEG) در سطح ۰/۶- مگاپاسکال در محیط درون شیشهای انجام شد شاخصهای درصد جوانه زنی طول ریشه و ارتفاع گیاهچه، وزن تر گیاهچه و محتوای پرولین ۳ هفته بعد از اعمال تیمارها و کشت بذر مورد ارزیابی قرار گرفتند نتایج نشان داد که تیمار ترکیبی هر چهار ماده عصاره جلبک قارچ مایکوریزا نانو ذرات +آهن نانوذرات سیلیکا در تمامی صفات بهترین عملکرد را داشت به طوری که منجر به بهبود قابل توجه در درصد جوانه زنی (۹۷/۵۴) ،(درصد) طول ریشه (۴۴) میلی متر و ارتفاع گیاهچه (۶۳ میلی متر و وزن تر گیاهچه (۳/۸۵) و محتوای پرولین (۰/۰۳۴) گردید به طور کلی یافته های این تحقیق نشان دهنده پتانسیل بالای استفاده از بیواستیمولانتها و نانوذرات در بهبود تحمل گیاهان دارویی به تنش خشکی و افزایش بهره وری در سیستمهای کشاورزی پایدار است. این رویکرد میتواند راهکاری موثر برای مقابله با چالشهای ناشی از تغییرات اقلیمی و کاهش منابع آبی باشد.

کلیدواژه ها:

بهبود جوانه زنی ، تنش خشکی ، محرک زیستی