تحلیل تطبیقی دیدگاههای سیستم برنامه ریز نهایی (LPS) و روش مسیر بحرانی (CPM) در مدیریت و زمانبندی پروژه های عمرانی

در پروژه های عمرانی که با پیچیدگی عدم قطعیت و تغییرات مکرر همراه هستند، انتخاب روش مناسب برنامه ریزی نقش کلیدی در موفقیت پروژه ایفا می کند. روش مسیر بحرانی (CPM) به عنوان یکی از روشهای سنتی برنامه ریزی بر پایه ی توالی منطقی فعالیتها و زمانبندی اولیه بنا شده و رویکردی از بالا به پایین دارد. با این حال در عمل با محدودیتهایی نظیر انعطاف ناپذیری، عدم توجه به قابلیت اجرا و نبود بازخورد مستمر مواجه است. در مقابل، سیستم برنامه ریز نهایی (LPS) به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی در رویکرد ساخت، ناب برنامه ریزی را به صورت تعاملی تدریجی و مبتنی بر تعهدات واقعی اجراکنندگان پیش می برد. این مقاله با رویکردی کیفی به مقایسه تطبیقی این دو روش می پردازد و نشان می دهد که LPS با شناسایی و حذف محدودیتها، افزایش بهره وری نیروی انسانی و ماشین آلات می تواند بسیاری از ضعفهای ذاتی CPM را جبران کند. نتایج تحقیق بیانگر آن است که LPS نه تنها ابزار برنامه ریزی بلکه یک نظام مدیریتی منعطف و پاسخگو در مواجهه با شرایط پویای پروژه های عمرانی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

سیستم برنامه ریز ، نهایی روش مسیر ، بحرانی زمانبندی ، بهره وری ، پروژه ، پروژه های عمرانی