اهمیت سازگاری فرهنگی معلمان برای پذیرش دانش آموزان مهاجر
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 58
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
SREDCONF01_800
تاریخ نمایه سازی: 8 شهریور 1404
چکیده مقاله:
در دهه های اخیر، افزایش مهاجرت های بین المللی و جابه جایی های درون ملی موجب شکل گیری جوامع آموزشی به شدت چندفرهنگی شده است؛ شرایطی که مدارس را با ترکیبی ناهمگون از پیشینه های زبانی، مذهبی، قومی و فرهنگی مواجه می سازد. در چنین بافتی، سازگاری فرهنگی معلمان به عنوان توانایی درک، احترام و تعامل موثر با فرهنگ های متنوع، به یک ضرورت بنیادین برای تحقق عدالت آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری تبدیل شده است. سازگاری فرهنگی نه تنها شامل آگاهی شناختی نسبت به تفاوت های فرهنگی است، بلکه مجموعه ای از نگرش های مثبت، مهارت های ارتباطی میان فرهنگی، و قابلیت اصلاح شیوه های آموزشی در پاسخ به تنوع فرهنگی را نیز در بر می گیرد. پژوهش ها نشان می دهد که معلمانی که از سطح بالایی از سازگاری فرهنگی برخوردارند، قادرند محیط های آموزشی امن، فراگیر و پذیرنده ای ایجاد کنند که در آنها دانش آموزان مهاجر احساس تعلق و ارزشمندی دارند. چنین محیط هایی باعث کاهش اضطراب فرهنگی، افزایش انگیزش یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی در میان دانش آموزان مهاجر می شود.در عین حال، فقدان سازگاری فرهنگی در معلمان، می تواند به اشکال گیری ناخواسته تعصبات، پیش داوری ها و طرد اجتماعی منجر شود که پیامدهای منفی بلندمدتی بر رشد شناختی، اجتماعی و هیجانی این دانش آموزان خواهد داشت. سازگاری فرهنگی معلمان، علاوه بر اثرات مستقیم بر یادگیری دانش آموزان مهاجر، نقش مهمی در شکل دهی نگرش همسالان بومی نسبت به تنوع ایفا می کند و می تواند فرآیند انسجام اجتماعی در مدرسه را تسهیل یا تضعیف کند. از این رو، برنامه های توسعه حرفه ای معلمان باید با تاکید بر شایستگی های میان فرهنگی طراحی شوند و فرصت های یادگیری تجربی، تعاملی و بازتابی را برای مواجهه آگاهانه با تفاوت های فرهنگی فراهم سازند.این چکیده بر پایه دیدگاه های نظری همچون «شایستگی فرهنگی» (Cultural Competence)، «پدیگوژی پاسخ گو به فرهنگ» (Culturally Responsive Pedagogy) و «عدالت آموزشی» شکل گرفته است و پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی، سازگاری فرهنگی را به عنوان یک شاخص کلیدی در استانداردهای حرفه ای معلمان بگنجانند. در نهایت، سازگاری فرهنگی نه یک ویژگی ثابت، بلکه فرایندی پویا و مادام العمر است که در تعامل میان تجربه های آموزشی، بازاندیشی شخصی و یادگیری مستمر ارتقا می یابد و می تواند به پلی میان شاگردان از فرهنگ های مختلف و معلمانی با زمینه های متفاوت تبدیل شود. چنین پلی، به آموزش نه تنها نقش انتقال دانش، بلکه نقشی اخلاقی و اجتماعی در همگرایی فرهنگی و انسجام اجتماعی می بخشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان