نقش بازیابی عاطفی پس از بحران های طبیعی در بازگشت به روند آموزشی دانش آموزان

اتفاقات جمعی مانند زلزله، همه گیری کرونا و سایر بحران های طبیعی یا انسانی، تاثیرات عمیقی بر سلامت روانی، هیجانی و آموزشی دانش آموزان برجای می گذارند. در چنین شرایطی، بازگشت به روند آموزشی صرفا به معنای حضور فیزیکی در مدرسه نیست، بلکه نیازمند بازسازی روانی و عاطفی دانش آموزان است. این مقاله با هدف بررسی نقش بازیابی عاطفی به عنوان فرآیندی روان شناختی و تربیتی در بازگشت موثر دانش آموزان به مسیر یادگیری پس از بحران ها تدوین شده است.پژوهش حاضر با رویکرد ترکیبی (کمی کیفی) انجام شده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مشاوران مدارس و تحلیل اسناد آموزشی گردآوری شده اند. جامعه آماری شامل دانش آموزان مناطق زلزله زده کرمانشاه، مدارس درگیر با تعطیلی های کرونایی، و مناطقی با تجربه بحران های اجتماعی بوده است.یافته ها نشان می دهند که بازیابی عاطفی شامل مولفه هایی چون پذیرش هیجانی، بازسازی اعتماد، تقویت حس تعلق، و آموزش تنظیم هیجان، نقش کلیدی در بازگشت پایدار دانش آموزان به فرآیند یادگیری دارد. همچنین، مداخلات مدرسه محور مانند گفت وگوهای گروهی، فعالیت های هنری، حمایت روان شناختی و مشارکت خانواده ها در این مسیر موثر بوده اند.در پایان، مقاله پیشنهادهایی برای طراحی برنامه های بازیابی عاطفی در مدارس ارائه می دهد که می تواند به ارتقاء تاب آوری، کاهش افت تحصیلی و بازسازی پیوندهای آموزشی پس از بحران ها کمک کند.

کلیدواژه ها:

بازیابی عاطفی ، بحران های جمعی ، زلزله ، کرونا ، سلامت روان دانش آموزان ، بازگشت آموزشی ، تاب آوری روان شناختی ، مداخلات مدرسه محور