بررسی شدت بیابان زایی با تاکید بر معیار آب زیرزمینی با استفاده از مدل IMDPA

در این پژوهش، به منظور کمی سازی اطلاعات معیار آب زیرزمینی از سه شاخص کمیت آب زیرزمینی، EC و SAR با استفاده از مدل IMDPA در سال های ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۷ در دشت میناب استفاده گردید. بعد از بررسی تغییرات پارامترهای کمی و کیفی آب زیرزمینی در دشت میناب و بررسی آن ها در گذشته و حال به منظور ارزیابی معیار بیابان زایی آب زیر زمینی در این دشت در دوره های گذشته و حال از مدل IMDPA استقاده گردید. بررسی‎های انجام شده در مورد شدت بیابان زایی با استفاده از مدل IMDPA در دوره های مختلف نشان می‎دهد که در حال حاضر بیابان‎زایی با تکیه بر معیار آب زیر زمینی با درجات مختلف در سطح دشت در حال رخ دادن می‎باشد و نیز با شدت بیشتر ادامه خواهد یافت و بیابان زایی به سمت شمال و غرب منطقه در حال گسترش می یابد به طوری که در دوره پایه در سال ۱۳۸۲ قسمت اعظم منطقه در کلاس بیابان زایی کم و خیلی کم قرار گرفته است. مساحت این کلاس ها در این سال به ترتیب برابر با ۹۹/۶۰ و ۰۰/۳۹ درصد است. و با گذشت زمان از مساحت این کلاس ها در سال ۱۳۹۷ کاسته شده و به مساحت کلاس بیابان زایی متوسط افزوده شده است است به طوری که مساحت کلاس بیابان زایی متوسط در ۱۳۹۷ برابر با ۲۴/۳۸ درصد است در صورتی که این کلاس در سال مبنا (۱۳۸۲) مساحتی برابر با صفر درصد داشته است. در نهایت می توان اذعان نمود که بهره برداری مستمر از سطح آب های زیرزمینی این دشت، سبب افت بیش از پیش آبخوان برای دوره آینده خواهد شد به طوری که کاهش کمیت آب زیر زمینی باعث کاهش کیفیت آب زیر زمینی میگردد که سبب شور شدن بیش از حد آب های منطقه و به دنبال آن سبب ایجاد فرونشست در سطح منطقه می گردد.

کلیدواژه ها:

بیابان زایی ، کمیت اب زیرزمینی ، کیفیت اب زیرزمینی ، مدل IMDPA ، میناب