تاثیر کاربرد عصاره جلبکی در افزایش رشد و عملکرد گیاهان گلخانه ای

این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل تاثیر کاربرد عصاره های جلبکی به عنوان بیوسیمولانت بر رشد، عملکرد و کیفیت گیاهان گلخانه ای انجام شده است. عصاره های جلبکی به دلیل داشتن ترکیبات زیستی فعال مانند هورمون های گیاهی (آکسین ها، سیتوکینین ها و جیبرلین ها)، اسیدهای آمینه و آنتی اکسیدان ها به طور گسترده در تولید محصولات گلخانه ای مورد توجه قرار گرفته اند. نتایج پژوهش ها حاکی از آن است که استفاده از این عصاره ها موجب بهبود رشد ریشه و ساقه، افزایش میزان کلروفیل، بهبود فعالیت فتوسنتزی و ارتقای کیفیت و عملکرد محصولاتی مانند زعفران، سویا، فلفل دلمه ای و گوجه فرنگی می شود. همچنین، عصاره های جلبکی قادر به افزایش تحمل گیاهان نسبت به تنش های محیطی مانند خشکی، شوری و سرما هستند و از طریق تحریک فعالیت میکروارگانیسم های مفید خاک، کیفیت و حاصلخیزی خاک را بهبود می بخشند که این امر منجر به کاهش نیاز به کودهای شیمیایی خواهد شد. علی رغم مزایای متعدد عصاره های جلبکی، همچنان چالش هایی از جمله نبود استاندارد مشخص برای روش های استخراج و تعیین دقیق غلظت بهینه وجود دارد که کاربرد گسترده تر آن ها را محدود کرده است. بنابراین پیشنهاد می شود پژوهش های آینده به طور ویژه ای بر شناسایی دقیق مکانیسم اثر این بیوسیمولانت ها و نحوه تعامل آن ها با شرایط مختلف کشت گلخانه ای متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

بیوسیمولانت ، تنش های محیطی ، رشد گیاه ، عصاره جلبکی ، گیاهان گلخانه ای