ارزیابی مدل تابش خورشیدی هارگریوز و سامانی در منطقه سیستان

تابش خورشیدی، یکی از مهمترین پارامترهای تاثیرگذار در توازن حرارتی جو - زمین است و اساس بیشتر مطالعات اقلیمی را شکل میدهد. هدف پژوهش حاضر ارزیابی ارزیابی مدل تابش خورشیدی هارگریوز و سامانی در منطقه سیستان بوده است. مدل هارگریوز و سامانی (۱۹۸۲) یکی از مدل های تخمین تابش خورشیدی مبتنی بر دمای محیط است. برای محاسبه ضرایب وحل مدل های رگرسیونی از نرم افزار اکسل استفاده شد. داده های مورد نیاز از دادههای ایستگاه سینوپتیک زاهدان دریافت و سپس متغیرهای مورد نیاز برای مد ل ها مانند دمای بیشینه و دمای کمینه منطقه محاسبه گردید. داده های مورد نیاز مربوط به سال ۲۰۱۷ بوده و برای صحت سنجی و محاسبه خطا استفاده شد. معیار مقایسه مدل ها مقدار ضریب تبیین R۲ بود که قدرت پیشبینی کنندگی مدل را نشان می داد و همچنین مقدار خطای میانگین ، RMSE و خطای MBE بود. یافته ها نشان داد مقدار MBE برای این مدل در منطقه سیستان ۲۳/۱ مگاژول بر مترمربع در روز است مقدار مثبت MBE نشان دهنده بیش برآود مدل تابش هارگریوز-سامانی برای منطقه سیستان است. قدرت پیشبینی مدل برای میزان تابش انرژی خورشیدی در منطقه سیستان ، در حد متوسط بدست آمد (۵۹/۰= R۲).

کلیدواژه ها:

مدل های ارزیابی تابش خورشیدی ، مدل هارگریوز و سامانی ، منطقه سیستان