کارایی علف کش های مختلف در کنترل سوروف (Echinochola cruss-galli L.) در روش خشکه کاری برنج

به منظور بررسی کارایی علف کش های مختلف در کنترل علف هرز سوروف در روش خشکه کاری و مقایسه توان رقابتی ارقام برنج در حضور علف هرز، این پژوهش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در شرایط محیطی رامهرمز در تابستان سال ۱۴۰۲ اجرا شد. تیمارهای مورد مطالعه شامل رقم برنج در سه سطح (چمپا، عنبربو و گوهر) و نوع علف کش در شش سطح (شاهد عدم کنترل، وجین کامل، بیس پیریباک سدیم، سای هالوفوپ بوتیل + بن سولفورون متیل، پندیمتالین + بن سولفورون متیل، اگزادیازون + بن سولفورون متیل) بودند. بر اساس نتایج بدست آمده، علف کش بیس پریباک سدیم، از بالاترین کارایی (بیش از ۹۰ درصد) در کنترل علف هرز سوروف برخوردار بود. زیست توده سوروف در ۶۰، ۹۰ و ۱۲۰ روز پس از کاشت در رقم گوهر، در سطوح تیماری عدم کنترل علف هرز و مصرف علف کش های پندیمتالین + بن سولفورون متیل و سای هالوفوپ بوتیل + بن سولفورون متیل، به طور معنی داری بیشتر از دو رقم عنبربو و چمپا بود، ولی در سطح تیماری مصرف علف کش بیس پیریباک سدیم، بین سه رقم مورد مطالعه از نظر زیست توده سوروف تفاوت معنی داری وجود نداشت. اگر چه رقم گوهر در شرایط عدم کنترل علف هرز از بیشترین درصد کاهش عملکرد شلتوک (۵۹ درصد) برخوردار بود، ولی عملکرد شلتوک در این رقم در سطح تیماری وجین کامل (۴۵۶۰ کیلوگرم در هکتار) و پس از آن، در سطح تیماری مصرف علف کش بیس پیریباک سدیم (۳۸۳۳ کیلوگرم در هکتار) بطور معنی داری، بالاتر از دو رقم چمپا و عنبربو بود.

کلیدواژه ها:

توانایی رقابتی ، کشت مستقیم ، مدیریت علف هرز