پاسخ سطح سرمی عامل القایی هایپوکسی یک آلفا، فاکتور رشد اندوتلیال عروق و در صد اشباع مویرگی به یک جلسه تمرین شنای تناوبی زیر آبی (آپنه ای) در مردان جوان

سابقه و هدف: سطوح سرمی عامل القایی هایپوکسی یک آلفا (HIF-۱α) و عامل رشد اندوتلیال عروق (VEGF)  به عنوان فاکتورهای مهم در فرایند رگ زایی، با فعالیت ورزشی تغییر می کنند. هدف از تحقیق حاضر، بررسی پاسخ سطوح سرمی HIF-۱α، VEGF و درصد اشباع اکسیژن مویرگی محیطی (SpO۲) متعاقب ۱ جلسه تمرین شنای زیر آبی در مردان جوان بود. مواد و روش ها: ده شناگر مرد (میانگین سن ۲۶/۲± ۳۰/۲۳ سال و شاخص توده بدنی ۹۱/۳± ۸۰/۲۳ کیلوگرم بر متر مربع)، داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. تمرین شامل ۲۰ متر شنای زیر آبی بود که ۱۰ بار تکرار شد و بین هر ۲ تکرار نیز ۱ دقیقه استراحت در نظر گرفته شده بود. نمونه گیری خون، قبل، بلافاصله و ۲ ساعت پس از اجرای تمرین انجام شد. میزان SpO۲ قبل، بلافاصله پس از هر تکرار و ۱ دقیقه بعد از اتمام تمرین اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰۵/۰ P یافته ها: یک جلسه تمرین شنای زیر آبی، موجب افزایش معنادارVEGF  سرم بلافاصله پس از تمرین شد (۰۲/۰P=) و ۲ ساعت پس از تمرین به حدود سطح پایه بازگشت (۶۷/۰P=). سطح سرمیHIF-۱α  بلافاصله پس از تمرین تغییر معناداری نداشت (۹۹/۰P=)، اما ۲ ساعت پس از تمرین کاهش معناداری داشت (۰۱/۰P=). علاوه بر آن، تغییر معناداری در میزان SpO۲ در هر ۲ زمان پس از تمرین مشاهده نشد (۰۵/۰P=).   نتیجه گیری: به نظر می رسد تمرینات شنای زیر آبی، با کاهش سطح سرمی HIF-۱α  و افزایش سطح سرمی VEGF می تواند به عنوان یک عامل در شروع فرایندهای رگ زایی مشارکت داشته باشد و در جهت افزایش چگالی مویرگی در ورزشکاران مورد مطالعه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

saturation ، Swimming ، Apnea ، Hypoxia inducible factor –۱α ، Vascular Endothelial Growth Factor ، Peripheral capillary oxygen