بررسی تغییرات برخی ازشاخص های فیزیولوژیک، زمان ماندن در VO۲max و میزان ادراک فشار کار در فعالیت های تداومی و تناوبی شدید در دوندگان استقامتی

سابقه و هدف: پیشرفت علمی در زمینه دو و میدانی این دیدگاه را برای دوندگان فراهم آورده است که برای رسیدن و ماندن در VO۲max روش­های زیادی وجود دارد، بنابراین به نظر می­رسد که معرفی و کشف متغیرهای تعیین کننده راه کار مناسبی برای آنها باشد. هدف پژوهش، بررسی متغیرهای فیزیولوژیکی منتخب، زمان ماندن در VO۲max (TVO۲max) و میزان ادراک فشار کار (RPE) طی دویدن­های تداومی و تناوبی با شدت VVO۲max (حداقل سرعتی که آزمودنی به VO۲max می­رسد) بود. روش­شناسی: ۸ پسر دانشجوی دونده استقامتی با سن ۹۲/۲±۵/۲۵ سال، قد ۹۸/۴±۶۲/۱۷۴ سانتی­متر، وزن ۳۴/۷±۵/۶۹ کیلوگرم و توان هوازی ۲۲/۳±۳۸/۴۷ میلی­لیتر بر کیلوگرم در دقیقه در یک نوبت فعالیت تداومی و سه نوبت فعالیت تناوبی با نسبت فعالیت به استراحت ۳۰ ثانیه به ۱۵ ثانیه (IT۱)، ۶۰ ثانیه به ۳۰ ثانیه (IT۲) و۱۲۰ ثانیه به ۶۰ ثانیه (IT۳) به صورت تصادفی شرکت کردند. نسبت تبادل تنفسی (RER)، ضربان قلب (HR)، اکسیژن مصرفی (VO۲)، TVO۲max و RPE هنگام فعالیت دویدن تحت بار کاری معین ثبت گردید. به منظور مقایسه تفاوت میانگین­ها از آزمون آماری تحلیل واریانس یکطرفه و از آزمون تعقیبی توکی برای بررسی تفاوت میانگین­ها استفاده شد. یافته­ها: نتایج پژوهش نشان داد که بین گروه تداومی (C) و گروه­های تناوبی در همه متغیرها تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰P۲و TVO۲max بین میانگین گروه­های تناوبی IT۱ و IT۳ تفاوت معناداری حاصل شد. این تفاوت معنادار در مورد متغیر RER بین گروه IT۳ با گروه­های IT۱ و IT۲ و در مورد متغیر RPE بین میانگین همه گروه­ها به دست آمد (۰۵/۰Pبحث و نتیجه­گیری: این نتایج نشان داد که فعالیت­های تناوبی به ویژه فعالیت­های تناوبی کوتاه­تر، علاوه بر این که می­توانند RPE ورزشکار را کاهش دهند، به ورزشکار اجازه می­دهد تا مدت زمان بیشتری را در VO۲max  نسبت به فعالیت تداومی و یا فعالیت­های تناوبی با وهله­های طولانی­تر، باقی مانده و به فعالیت بپردازد.

کلیدواژه ها:

دونده استقامتی ، نسبت تبادل تنفسی ، مقدار اکسیژن مصرفی ، حداقل سرعتی که آزمودنی به VO۲max می رسد ، زمان ماندن در VO۲max