تاثیر سرمایه اجتماعی بر بالندگی اعضای هیات علمی تربیت بدنی و علوم ورزشی

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر سرمایه اجتماعی بر بالندگی اعضای هیات علمی تربیت بدنی و علوم ورزشی بوده است. این تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی است که به شکل میدانی به اجرا در آمده است و جامعه آماری را تمامی اعضاء هیات علمی دانشکده ها و گروه های دولتی تربیت بدنی و علوم ورزشی بوده که طبق پورتال اینترنتی دانشگاهها برابر با ۴۶۰ نفر می باشد. با توجه به شرایط خاص تحقیق و تعداد محدود جامعه آماری، در این پژوهش کل جامعه به عنوان نمونه استفاده شده است و تعداد ۲۰۲ پرسشنامه بعد از پیگیری مستمر برای تحلیل داده ها استفاده شد. برای گرد آوری داده ها از دو پرسشنامه بالندگی اعضای هیات علمی شفیع زاده (۱۳۸۹) و سرمایه اجتماعی ناهاپیت و گوشال (۱۹۹۸) استفاده شد استفاده شد. طی یک مطالعه مقدماتی بر روی ۳۰ نفر از جامعه پژوهش، پایایی پرسشنامه سرمایه اجتماعی ۹۵/۰ و بالندگی اعضا هیات علمی ۹۶/۰ محاسبه گردید و جهت بررسی روایی از دو نوع روایی محتوایی و روایی سازه (همگرا) استفاده شده. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و همچنین از آزمون های مدل معادلات ساختاری بهره گرفته شد. یافته های تحقیق نشان داد که میانگین بالندگی اعضای هیات علمی برابر با ۶۵/۳ و میانگین سرمایه اجتماعی برابر با ۵۸/۲ بوده و علاوه بر این، یافته های پژوهش بر برازش قابل قبول مدل سرمایه اجتماعی (۰۷۳/۰= RMSEA،۹۰/۰GFI=) و بالندگی (۰۶۳/۰= RMSEA،۹۲/۰GFI=) در جامعه پژوهش قابل می باشند. همچنین بین سرمایه اجتماعی و هر یک از ابعاد آن با بالندگی اعضای هیات علمی رابطه معنی داری مشاهده نشد. مدل و ابزارهای سرمایه اجتماعی و بالندگی منتج از پژوهش حاضر می تواند به عنوان ابزاری جهت بررسی و سنجش سرمایه اجتماعی و بالندگی در بین اعضای هیات علمی مورد استفاده برنامه ریزان و محققان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، بالندگی ، اعضای هیات علمی ، تربیت بدنی