بررسی عوامل سوق دهنده و بازدارنده در واگذاری اماکن ورزشی وزارت ورزش و جوانان به هیات های ورزشی

مقدمه و هدف: اماکن ورزشی بستر لازم برای اجرای برنامه های ورزشی بوده و مدیریت صحیح آن ها به طور مستقیم بر کمیت و کیفیت برنامه ها و رویدادهای ورزشی تاثیر می گذارد. از این رو تحقیق حاضر به شناسایی عوامل سوق دهنده و بازدارنده در واگذاری اماکن ورزشی وزارت ورزش و جوانان به هیات های ورزشی پرداخته است. روش شناسی: روش تحقیق حاضر توصیفی پیمایشی و به صورت میدانی بوده است. جامعه آماری شامل روسا و کارمندان ادارات ورزش و جوانان، روسای هیات های ورزشی و همچنین مدیران اماکن ورزشی بوده که ۲۹۰ نفر براساس جدول مورگان از پنج منطقه کشور شامل ۱۲ استان به صورت تصادفی طبقه ای به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شد. پرسشنامه محقق ساخته شامل ۸ عامل سوق دهنده و ۴ عامل بازدارنده و همچنین ۵۲ گویه تنظیم شد و روایی آن توسط جمعی از اساتید مدیریت ورزشی تایید و پایایی درونی آن توسط آزمون آلفاکرونباخ ۹۴/۰ بدست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها با بهره گیری از  نرم افزار SPSS(ver.۱۵) ضمن استفاده از آزمون های توصیفی از آزمون های کولموگراف اسمیرنوف، توزیع دوجمله ای و فریدمن استفاده گردید. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد، تمامی عوامل شناسائی شده در دو گروه عوامل سوق دهنده و بازدارنده بر واگذاری اماکن ورزشی دولتی تحت نظارت ادارات ورزش و جوانان به هیات های ورزشی در ایران تاثیرگذار بوده است. بر اساس نتایج آزمون    رتبه بندی فریدمن، افزایش فعالیت هیات های ورزشی(۳۱/۵)، تامین فضای تمرین(۰۵/۵) و افزایش همکاری با ادارات ورزش(۰۵/۵) و جوانان به عنوان مهم ترین عوامل سوق دهنده و همچنین کمی توجه به برنامه ریزی بلند مدت (۰۲/۳) و کاهش همدلی بین اعضاء هیات در اثر وجود منافع مالی(۴۹/۲)، مهم ترین عوامل بازدارنده تعیین گردید. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق و با تاکید بر حفظ عوامل سوق دهنده بر واگذاری اماکن ورزشی به هیات های ورزشی، اصلاح عوامل بازدارنده برای بهبود عملکرد هیات های ورزشی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

اماکن ورزشی ، خصوصی سازی ، هیات ورزشی