اثر ۸ هفته تمرین استقامتی بر گرلین، انسولین، گلوکز و استروژن موش های صحرایی نر

چکیده سابقه و هدف: گرلین یک پپتید ۲۸ اسید آمینه ای، مترشحه از معده است و نقش مهمی در تعادل انرژی، چاقی و رفتار دریافت غذا دارد. هدف این پژوهش، بررسی اثر ۸ هفته تمرین ورزشی به مدت ۹۰ دقیقه بر غلظت گرلین پلاسما بود. روش شناسی: ۳۰ سر موش صحرایی نر ۸ هفته ای با نژاد ویستار و میانگین وزن ۱۰ ±۲۷۰ گرم انتخاب شدند و بعد از ۳ هفته به طور تصا دفی در سه گروه، یک گروه تجربی (۹۰ دقیقه) و دو گروه کنترل و شم قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت ۸ هفته، هر هفته ۵ روز و هر روز با سرعت ۲۰ متر بردقیقه به مدت ۹۰ دقیقه و شیب صفر درجه روی نوارگردان ویژه جوندگان به تمرین پرداختند. ۷۲ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین و پس از ۴ ساعت بی غذایی، موش ها بیهوش شدند و نمونه گیری خونی انجام شد. جهت اندازه گیری گرلین پلاسما از روش (ELISA) استفاده شد. گلوکز پلاسما با استفاده از روش آنزیمی کولوریمتریک اندازه­گیری شد. انسولین با استفاده از کیت Rat Insulin ELISA اندازه گیری شد. برای اندازه گیری استروژن نیز از Rat Estradiol ELISA استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی LSD نشان داد که سطوح استراحتی گرلین پلاسمایی در گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل تغییر معناداری نداشت (۶/۰>p). استروژن در گروه های تمرینی در مقایسه با گروه کنترل تغییر معناداری داشت (pنتیجه گیری: این تحقیق نشان داد، ۸ هفته تمرین هوازی به مدت ۹۰ دقیقه بر غلظت گرلین پلاسما اثر نداشت. با توجه به این که در این تحقیق موش ها در وضعیت سیری کشته شدند، ممکن است یکی از دلایل عدم تغییر گرلین باشد.

کلیدواژه ها:

واژه های کلیدی: گرلین پلاسما ، تمرین هوازی ، موش صحرایی نر