آیا تمرین ثبات مرکزی بر فاکتورهای فضایی-زمانی شنای کرال سینه و ثبات عملکردی اندام فوقانی شناگران نخبه ناشنوا اثر دارد؟

هدف: سیستم وستیبولار در ورزش شنا نقش مهمی در بهبود سرعت، درک شتاب و وضعیت بدن در فضا دارد و عضلات ناحیه مرکزی نیز به مانند تکیه­گاهی در این ورزش ایفای نقش می­کنند؛ لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات ثبات مرکزی بر برخی فاکتورهای فضایی-زمانی شنای کرال­سینه و ثبات عملکردی اندام فوقانی شناگران نخبه ناشنوا بود. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی تصادفی کنترل­شده(RCT)، به صورت نیمه­تجربی با طرح تحقیق پیش­آزمون – پس­آزمون می­باشد، که ۲۸ شناگر مرد نخبه ناشنوا به عنوان نمونه­های تحقیق به دو گروه ۱۴نفره آزمون (۹۴/۲ ± ۹۲/۲۰ سال) و کنترل (۴۱/۳ ± ۲۵/۲۰ سال) در این مطالعه حضور داشتند. گروه آزمون علاوه بر تمرینات شنای مستمر، شش هفته پروتکل تمرینی ثبات مرکزی را در کنار برنامه تمرینی خود انجام دادند. برای اندازه­گیری متغیرهای فضایی-زمانی شنای کرال­سینه از دوربین سرعت­بالای تخصصی Sony cyber-shot RX ۱۰۰IV با فرکانس fps۲۵۰ و برای ارزیابی ثبات عملکردی اندام فوقانی از تست YBT-UQ استفاده شد. پس از محرز­شدن توزیع طبیعی داده­ها توسط آزمون شاپیرو-ویلک، از آزمون ANCOVA برای بررسی اثر تمرین ثبات مرکزی بر متغیرهای موردنظر در سطح معناداری ۰۵/۰ استفاده شد. یافته­ ها: نتایج آزمون ANCOVA نشان­دادند تفاوت معناداری (۰۵/۰ ≥ P) میان یافته­ها در پیش و پس­­آزمون درخصوص متغیرهای رکورد ۵۰ متر کرال­سینه، سرعت شناگر، طول هر استروک، شاخص هر استروک و نمره تست YBT_UQ در دست برتر وجود داشت، اما در مورد متغیرهای نرخ هر استروک، زمان هر استروک و نمره تست YBT_UQ در دست غیربرتر، تفاوت معناداری وجود نداشت (۰۵/۰ ≤ P). نتیجه­ گیری: براساس نتایج برخواسته از پژوهش؛ به طور کلی تمرینات ثبات مرکزی توانسته بر بهبود عملکرد شناگران و نیز ثبات بیشتر  عملکردی اندام فوقانی تاثیر بسزایی بگذارد، لذا پیشنهاد می­شود مربیان در برنامه تمرینی شنا، از تمرینات ثبات مرکزی به صورت ترکیبی استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

ثبات مرکزی ، فاکتورهای فضایی-زمانی ، شناگرنخبه ناشنوا ، کرال سینه ، ثبات عملکردی اندام فوقانی