اثر فعالیت مقاومتی با فواصل استراحتی متفاوت بر سطوح آیریزین سرم و لاکتات خون در پسران چاق

زمینه و هدف: آیریزین، مایوکاین جدیدی است که اثرات مفید خود را از طریق افزایش هزینه انرژی نشان می دهد. با این حال، پاسخ آیریزین به فعالیت ورزشی مقاومتی و متغیرهای تمرینی مربوط به آن کمتر مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. لذا هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر فعالیت مقاومتی با فواصل استراحتی متفاوت بر سطوح آیریزین سرم و لاکتات خون در پسران چاق می باشد. روش شناسی تحقیق: دوازده پسر چاق در این پروتکل تمرینی شرکت کردند. آزمودنی ها در سه روز جداگانه به صورت تصادفی به زمان های استراحتی ۶۰، ۱۲۰، ۲۴۰ ثانیه بین نوبت ها تقسیم شدند و پروتکل تمرینی را اجرا کردند. نمونه های خونی ۱۵ دقیقه قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شد. داده ها به دست آمده با استفاده از روش های آماری t همبسته، تحلیل واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: افزایش معنی داری در غلظت آیریزین سرم و لاکتات خون÷ بلافاصله بعد از هر سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی نسبت به قبل از فعالیت مشاهده شد؛ همچنین اختلاف معنی داری در متغیرهای پژوهش بین سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی مشاهده شد. نتتایج آزمون تعقیبی توکی افزایش در غلظت آیریزین سرم و لاکتات در زمان استراحتی ۶۰ ثانیه به طور معنی داری بیشتر از زمان های استراحتی ۱۲۰ و ۲۴۰ ثانیه؛ همچنین افزایش غلظت آیریزین سرم و لاکتات زمان استراحتی ۱۲۰ ثانیه به طور معنی داری بیش از ۲۴۰ ثانیه بود. نتیجه گیری:با توجه به وجود همبستگی مثبت و معنی دار بین آیریزین سرم و لاکتات خون، تجمع لاکتات بیشتر در تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی کم ممکن است یکی از مکانیسم های احتمالی ترشح آیریزین بیشتر در نتیجه ی فعالیت های مقاومتی با فاصله استراحتی کم باشد.

کلیدواژه ها:

چاقی ، آیریزین ، لاکتات ، تمرین مقاومتی ، فاصله استراحتی متفاوت