تاثیر هیستومورفومتریک و هیستولوژیک شنای استقامتی بر بیضه ی موش های بالغ نر ویستار

سابقه و هدف: فعالیت بدنی در کنار اثر مطلوب بر برخی سیستم­های بدنی ممکن است با اختلال برخی دیگر همراه باشد. با وجود اینکه تمرین استقامتی «تمرین طلایی» برای سلامت عمومی به شمار می­رود؛ اما براساس نتایج مطالعاتی این نوع تمرین می­تواند با اختلال سیستم تولید مثل همراه باشد؛ هدف از مطالعه­ی حاضر بررسی تاثیر شنای استقامتی بر شاخص­های هیستومورفومتریک بیضه موش صحرایی نر بالغ ویستار (موش) بود.مواد و روشها: برای این منظور ۱۰ موش، تصادفی به ۲ گروه شاهد (۵=n) و شنای استقامتی (۵=n) تقسیم شدند. موش­های گروه آزمایش ۶ هفته، هفته­ای سه جلسه­ تحت شنای استقامتی ۴۵ دقیقه­ای قرار گرفتند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه شنا، موش­ها به روش آسان­کشی قربانی و با فتها برای بررسی پارامترهای هیستومورفومتریک به آزمایشگاه ارسال شد. داده­ها با آزمون t مستقل در سطح آلفای ۰۵/۰ در محیط نرم افزار SPSS نسخه­ی ۲۴ تحلیل شد.یافته­ ها: شاخص­های تمایز لوله­ای(TDI) (۰۰۱/۰=p )، ضریب تجمعی (RI)(۰۰/۰=p)، شاخص اسپرمیوژنز(SI)(۰۰/۰=p )، تعداد سلول­های سرتولی (۰۱/۰=p ) گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل به­طور معنی داری کمتر بود؛ اما تفاوت از نظر شاخص­های سلول­های لیدیگ (۴۵/۰=p)، ضخامت کپسول بیضه (۰۷/۰=p)، قطر لوله­ی اسپرم­­ساز(۹۲/۰=p)، ارتفاع اپی­تلیوم لوله­ی اسپرم­ساز(۱۱۷/۰=p)، تعداد لوله­های اسپرم­ساز (۵۱/۰=p ) و قطر لومن داخلی لوله­های اسپرم­ساز (۲۹/۰=p ) معنی­دار نبود. نمای هیستولوژیکی بیضه­ گروه شنا حاکی از اختلال شدید اسپرماتوژنز بود.نتیجه گیری: بنابراین، شنای استقامتی با پروتکل استفاده­شده در این پژوهش می­تواند زمینه­ساز اختلال سیستم تولید مثل و باروری باشد. با توجه به جایگاه فعالیت استقامتی در سلامت عمومی به ویژه سلامت قلبی-عروقی، برای پیشگیری از پیشامد چنین عارضه­ای باید به فکر راه­کارهای مکمل یا تغییر مولفه­های تمرینی برای فعالیت استقامتی بود.

کلیدواژه ها:

شنای استقامتی ، سیستم تولید مثل ، ناباروی ، هیستومورفومتری