تغییرات امواج مغزی و عملکرد پرتاب دارت؛ مبتنی بر خودگفتاری آموزشی

مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیرات خودگفتاری آموزشی بر تغییرات امواج مغزی و عملکرد در مهارت پرتاب دارت انجام گرفت. روش شناسی: ۳۰ دانشجوی پسر مبتدی در ورزش دارت، با دامنه سنی ۱۹ تا ۲۵ سال که همگی راست دست بودند، به طور داوطلبانه انتخاب شدند و به شکل تصادفی در دو گروه خودگفتاری آموزشی و کنترل قرار گرفتند. در مرحله پیش آزمون شرکت کنندگان به اجرای ۱۰ پرتاب دارت پرداختند و اطلاعات امواج مغزی (موج آلفا و تتا) توسط دستگاه بیوفیدبک ثبت شد. در مرحله اکتساب، شرکت کنندگان در طی دو روز ۶۰ کوشش پرتاب دارت را تمرین کردند. در این مرحله به گروه خودگفتاری آموزشی دستورالعمل های آموزشی مبتنی بر پرتاب دارت ارائه می شد (بکار بردن کلید واژه هایی مانند مچ و هدف)، در حالی که گروه کنترل هیچ دستورالعملی دریافت نمی کرد و در پایان هر جلسه، ۱۰ پرتاب به عنوان آزمون عملکرد انجام شد مرحله یادداری ۲۴ ساعت پس از جلسه آخر مداخله اجرا گردید و شرکت کنندگان مجددا به اجرای ۱۰ پرتاب دارت پرداختند. داده ها به روش تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و تحلیل کوواریانس در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که تمرینات خودگفتاری آموزشی باعث کاهش موج تتا ( ۰۰۱/۰= P) و افزایش طول موج آلفا (۰۲۷/۰= P) می شوند. همچنین تمرین موجب بهبود عملکرد در هر دو گروه شد، ولی گروه تمرین خودگفتاری آموزشی ( ۰۰۰۱/۰= P) برتری نسبی را نسبت به گروه کنترل ( ۰۰۱/۰= P) داشت. نتیجه گیری: یافته های این تحقیق نشان داد، خودگفتاری با تاثیر مثبت بر امواج مغزی (امواج آلفا و بتا) باعث بهبود عملکرد می شود و می تواند به عنوان یک راهبرد روان شناختی برای شرکت کنندگان مبتدی به منظور بهبود اجرای پرتاب دارت، مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

موج آلفا ، موج تتا ، تمرین ذهنی ، پرتاب دارت