بررسی تغییرات ارزش افزوده داخلی و ارزش افزوده وارداتی ناشی از صادرات ناخالص در اقتصاد ایران برای سال های منتخب به کمک حذف فرضی و تخصص گرایی عمودی

در شرایط کنونی تجارت عموما در ارزش افزوده معنا می یابد و تغییرات ارزش افزوده در تجارت سود و زیان کشورها را مشخص می کنند. منافع ناشی از تجارت در ایران هم با تجارت در ارزش افزوده سنجیده می شود. به طور کلی پژوهش حاضر نحوه اتصال اقتصاد ایران به اقتصاد بین الملل را بررسی می کند. ازاین رو این مطالعه از جداول داده – ستانده بانک مرکزی برای سال های ۱۳۷۸، ۱۳۸۳، ۱۳۸۹ و ۱۳۹۵ استفاده می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که تغییرات ارزش افزوده داخلی ناشی از صادرات ناخالص از ۹۷ درصد در سال ۱۳۷۸ به ۹۳ درصد، در سال ۱۳۸۳ به ۹۶ درصد، در سال ۱۳۸۹ به ۹۵ درصد و در سال ۱۳۹۵ به ۹۳ درصد رسیده است. تغییرات واردات ارزش افزوده برای صادرات ناخالص که نشان دهنده ادغام عمودی اقتصاد ایران با اقتصاد بین الملل است از ۳ درصد در سال ۱۳۷۸ به ۴ درصد در سال ۱۳۸۳، به ۵ درصد در سال ۱۳۸۹ و به ۷ درصد در سال ۱۳۹۵ رسیده است. یعنی بااینکه اقتصاد ایران همچنان تا حد زیادی خودکفاست اما روند آن نزولی است. همچنین بررسی ها حاکی از آن است که اتصال اقتصاد ایران به اقتصاد بین الملل در صادرات ارزش افزوده از طریق فعالیت های منبع محور است و واردات ارزش افزوده کشور عموما شامل فعالیت های تولید محصولات شمیایی و تولید فلزات اساسی است. برای بهره مندی بیشتر از تجارت نیز پیشنهاد می شود ایران با منطقه گرایی به هاب نهاده های اولیه تبدیل شود و با فراوری این نهاده های با اقتصاد بین الملل ادغام بیشتری ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

ارزش افزوده داخلی ناشی از صادرات ناخالص ، تخصص گرایی عمودی ، داده &ndash ، ستانده